रसुवाको भोटेकोशीमा आएको विनाशकारी बाढीपछि तल्लो तटीय क्षेत्रमा खोज तथा उद्धार कार्य जारी रहँदा आफ्ना प्रियजनको अवस्थाबारे बेखबर परिवारहरू गहिरो पर्खाइ र छटपटीमा छन्।
कामको सिलसिलामा तथा भ्रमणका लागि रसुवा पुगेका आफ्ना मानिसहरूसँग एकाएक सम्पर्क टुटेपछि उनीहरूका आफन्त प्रहरी प्रशासन र अस्पताल धाउन थालेका छन्।
त्यसै क्रममा टिचिङ अस्पताल महाराजगन्ज आएर हराइरहेका आफन्त खोजिरहेका केही व्यक्तिसँग हामीले कुरा गरेका छौं —
रिकेश बस्नेतको खोजी गर्दै उनकी दिदी
मेरो नाम कल्याणी बस्नेत हो। म मूलपानी बस्छु।
म यहाँ मेरो भाइ रिकेश बस्नेतलाई खोज्न आएको हुँ। ऊ २६ वर्षको भयो। काठमाडौंमा बसेर काम गर्थ्यो।
भदौ ८ गते उनीहरू गाडी रिजर्भ गरेर स्याफ्रुबेसी गएका थिए। ऊ गाडीको सहचालक भएर गएको थियो। उनीहरू टिमुरेमा बास बसेका थिए।
भदौ १० गते बिहान ६ बजेसम्म मेरो भाइ अनलाइनमा देखिएको थियो। त्यसपछि सम्पर्कमा छैन। मसँग त अघिल्लो दिन कुरा भएको हो, भोलिपल्ट फर्किने कुरा गरेको थियो। अनलाइनमा देखिएपछि अहिलेसम्म सम्पर्क पनि भएको छैन, कुरा पनि भएको छैन। कति जना थिए थाहा छैन।
भाइ हराएको खबर प्रहरीलाई पनि दिएको छु।
मोहन रोकायाको खोजी गर्दै उनकी पत्नी
मेरो नाम विमला थापा हो। मेरो श्रीमानको नाम मोहन रोकाया हो।
मेरो श्रीमान रसुवामा बसेको ८/९ वर्ष भइसक्यो। उहाँ टिमुरेमा गाडीको लोड/अनलोड गर्ने काम गर्नुहुन्थ्यो, पार्किङमा। म चाहिँ काठमाडौं, बुढानीलकण्ठमा बाबुसँग बस्छु।
यो घटना हुनुभन्दा अघिल्लो दिन राति ९ बज्न १० मिनेटअघि हाम्रो फोनमा कुरा भएको थियो। म टिचिङ अस्पतालमा क्लिनरको काम गर्छु। राति ढिलो भयो भने जहिले पनि उहाँलाई फोन गर्दै जान्थेँ।
त्यो दिन उहाँले 'आज कति धेरै काम गरेँ, थाकेको छु' भन्नुभएको थियो। म रूम पुगेपछि उहाँ थाक्नुभएको होला भनेर हामी आमाछोरा सुत्यौं।
त्यो रात बाबुलाई १२ बजेदेखि ३ बजेसम्म अलि छटपटी भयो। 'ला, केही भयो कि' भनेर सोचेँ, तर उहाँलाई फोन गरिनँ। जहिले पनि मलाई निद्रा नलाग्दा वा बाबु बिरामी हुँदा फोन गर्थेँ। त्यो दिनचाहिँ गरिनँ।
राति बाबु ३ बजेसम्म छटपटिएपछि सुत्यो। बिहान ५, सवा ५ बजे उठेर खाना पकायौं। बाबु स्कुल जान रेडी भयो। त्यस दिन मेरो ड्युटी साँझ मात्र थियो।
बाबु स्कुल जाँदा जहिले पनि उहाँले फोन गर्नुहुन्थ्यो। म पनि बाबुसँग कुरा गराउँथेँ। उहाँले बाबुलाई 'राम्रोसँग स्कुल जाऊ, राम्रोसँग पढ' भन्नुहुन्थ्यो।
त्यो दिन बाबुलाई रेडी गरिसकेपछि मैले उहाँलाई फोन गर्ने प्रयास गरेँ, तर फोन लागेन। मैले समाचार पनि हेरिनँ। मोबाइल स्विच अफ भयो होला भन्ने सोचेँ। बेला बेला टावर जाने, बत्ती जाने पनि भइरहन्छ भन्नुहुन्थ्यो। त्यही भएर फोन नलागेको होला भन्ने लाग्यो।
त्यसपछि ड्युटीमा आउँदा साथीहरूले हल्लाखल्ला गरेको सुनेँ। अनि 'ए, मेरो बुढा पनि त्यतै हुनुहुन्छ त' भनेर फोन गर्न खोजेँ। तर फोन लागेन। त्यसपछि उहाँसँग सम्पर्क हुन सकेको छैन।
उहाँले डिजी भन्ने एक जना साथीको कुरा गर्नुहुन्थ्यो। उहाँ पनि सँगै कम्पनीमा काम गर्ने साथी हो। उहाँको पूरा नाम त मलाई पनि थाहा छैन। कोरोना महामारी बेला पनि उहाँहरू सँगै खाने, सँगै बस्ने गर्नुहुन्थ्यो।
हिजो उहाँचाहिँ उद्धार भएर आउनुभएको रहेछ। राति ९–१० बजेतिर फोन गर्दा म थानकोट नजिकै आइसकेँ भन्नुभयो। मैले आफ्नो श्रीमानको बारेमा सोधेँ। उहाँले भन्नुभयो, 'डाँडामा पनि हुन सक्छ, जंगल वरपर त छैन, मैले कति खोजेँ!'
मैले अहिलेसम्म प्रहरीलाई केही भनेको छैन। बाजुराको हिमाली गाउँपालिकामा चाहिँ नाम टिपाएकी छु।
विक्रम भण्डारीको खोजी गर्दै उनको भाइ
विक्रमको घर बाजुराको हिमाली गाउँपालिका-६ हो। उनी दुई महिनादेखि टिमुरेमा बस्थे। पहिले पनि त्यहीँ बस्थे। तर घरमा समस्या परेपछि बाजुरा गएका थिए। टिमुरे फर्किएको दुई महिना भएको थियो।
जितेन्द्रकुमार दासको खोजी गर्दै उनका दाइ
मेरो नाम आसनारायण दास हो। म यहाँ भाइ जितेन्द्रकुमार दासको खोजीमा आएको हुँ।
मंगलबार राति सवा ९ बजेसम्म हाम्रो कुरा भएको थियो। त्यसपछि कुरा भएको छैन।
राति कुरा हुँदा उसले भोलि बिहान ८/९ बजेसम्म बोर्डर पुग्छु भनेको थियो। भोलिपल्ट कल गर्दा उसको फोन लागेन। बाढी आएपछि ११/१२ बजेतिर फोन गर्दा पनि लागेन।
हाम्रो घर बारा, प्रसौनी हो। भाइले ट्रक चलाउँथ्यो। उसको आफ्नै दुईवटा ट्रक थियो। ऊ काठमाडौंमा डिल्लीबजार बस्छ। भाइको परिवार भक्तपुर, थिमिमा बस्थ्यो। उसका दुई छोरा छन्। भाइको छोरा र श्रीमती यहीँ आएका छन्।
हामीलाई कतैबाट खबर आएको छैन। चारैतिर बुझेका छौं। फोन र म्यासेजबाट नम्बर टिपाएका छौं। आजसम्म केही खबर आएको छैन।
***
