बुबा गएको आज एक वर्ष भयो
समयले पात्रोका पाना पल्टाइरह्यो
तर हाम्रो घरको घडी
त्यही दिनको एकै छिनमा अडिएको छ।
अहिले पनि साँझ पर्दा लाग्छ
ढोकामा बुबाको पाइला सुनिएला कि
र तपाईंको अनुहारमा
पुरानै मुस्कान फर्किएला कि।
तर साँझहरू अब मौन छन्
आँगन उस्तै छ,
तुलसी उस्तै छ,
घरका भित्ताहरू उस्तै छन्—
फरक यत्ति मात्र हो,
त्यो घरको एउटा आवाज
सधैँका लागि मौन भएको छ।
आमा,
म टाढा छु
तपाईंसँग बस्न नसक्ने दूरीले
हरेक दिन मनभित्र अपराधबोध रोपिदिन्छ।
त्यसैले त दिनमा एक पटक
तपाईंलाई फोन गर्छु।
तपाईंले ‘छोरी, म ठिक छु’ भन्नुहुन्छ
म पनि ‘आमा, म ठिक छु’ भन्छु
तर हामी दुवैलाई थाहा छ—
यी शब्दहरू सत्यभन्दा बढी
एकअर्कालाई जोगाउने प्रयास हुन्।
तपाईंको स्वर सुन्नासाथ
म बुझ्छु—
तपाईं अझै बलियो बन्न खोजिरहनुभएको छ
मेरो लागि
र म पनि हाँसिरहेकी हुन्छु
तपाईं नरुनुहोस् भनेर।
कति अनौठो हुन्छ है, आमा—
छोरी ठुलो हुन्छे
आफ्नै संसार बनाउँछे
तर दुःख लागेका दिनमा
उसको मन फेरि
तपाईंको काख खोज्दै फर्किन्छ।
कहिलेकाहीँ लाग्छ
म फेरि सानी भइदिऊँ
तपाईंको काखमा टाउको राखेर
मनभरि रोइदिऊँ
कुनै शब्द नबोलूँ
तपाईंले मेरो कपाल सुमसुम्याइरहनुहोस्
र संसारका सबै पीडाहरू
त्यही स्पर्शमा बगेर जाऊन्।
बुबा नभएको यो एक वर्षमा
मैले एउटा कुरा सिकेँ—
मानिसहरू भन्छन्
समयले सबै घाउ निको पार्छ
तर केही घाउ निको हुँदैनन्
हामी केवल
तिनलाई बोकेर बाँच्न सिक्छौँ।
आमा,
म तपाईंलाई हरेक दिन फोन गर्छु
किनकि तपाईंको स्वर
मेरो दिनको सबैभन्दा सुरक्षित ठाउँ हो
तपाईं ‘खाना खायौ?’ भनेर सोध्नुहुन्छ
र त्यो एउटा प्रश्नभित्र
म अझै पनि
मेरो सम्पूर्ण बाल्यकाल भेट्छु।
यदि मेरा हातले
तपाईंको एक्लोपन केही कम गर्न सक्दैनन् भने
मेरो आवाजले भए पनि
तपाईंको साँझ अलिकति उज्यालो पारोस्।
र यदि बुबाले कतैबाट
हामीलाई हेर्नुभएको छ भने,
उहाँले देख्नुहोस्—
उहाँले मायाले बाँधेको परिवार
आज पनि
एउटा फोनको घण्टी,
एउटा ‘आमा’
र अनगिन्ती सम्झनाहरूको सहारामा
बाँचिरहेछ।
आमा,
म तपाईंलाई सम्झन्छु—
दूरीले होइन,
प्रत्येक सासले।
किनकि छोरी जति ठुलो भए पनि
उसको सबैभन्दा प्रिय घर
आमाको स्वरमै बसिरहेको हुन्छ।
जुन दिन
तपाईंसँग फोनमा कुरा हुँदैन
त्यो रात
मेरो निद्रा मसँग रिसाउँछ।
बारम्बार मनले सोधिरहन्छ—
‘आमा निदाउनुभयो होला त?’
वा...
अझै पनि झ्यालतिर फर्केर
त्यही पुरानो प्रतीक्षामा बसिरहनुभएको छ?
जहाँ कुनै समय
बुबाको पाइला फर्किने आशा हुन्थ्यो।
म कल्पना गर्छु—
घरका सबै बत्ती निभिसकेका छन्,
तर तपाईंको कोठामा
एउटा सम्झना अझै जागै छ।
सायद तपाईंले
बुबाको फोटोतिर हेरेर भन्नुभएको होला—
‘आज छोरीको फोन आएन...’
र त्यसपछि
मौनलाई अँगालेर
निद्रा खोज्नुभएको होला।
आमा,
मलाई डर लाग्छ—
कतै तपाईं
हामीलाई बलियो देखाउनका लागि मात्र
आफ्ना आँसु लुकाइरहनु भएको त होइन?
किनकि तपाईं हरेक पटक भन्नुहुन्छ,
‘म ठिक छु।’
