PLAYERS TO WATCH
कथाको सुरूआत गरौं, एउटा पुरानो तस्बिरबाट।
सन् २००७ को कुरा हो — लामो कपाल पालेका २० वर्षका एक लजालु युवा मुस्कुराउँदै प्लास्टिकको बाथटब अगाडि उभिएका छन्। त्यो टबभित्र तीन महिनाको बच्चा छ, जसलाई ती युवाले प्रेमपूर्वक नुहाइदिइरहेका छन्।
ती तीन महिनाका बच्चा थिए, लमिन यमाल।
र, उनलाई नुहाइदिइरहेका २० वर्षका युवा थिए, लियोनेल मेसी।
नियतिको कस्तो अनौठो संयोग — आज झन्डै दुई दशकपछि तिनै यमाल स्पेनको टोलीबाट पहिलो पटक विश्वकप मैदानमा ओर्लिँदै छन् भने उनलाई उति बेलै आफ्नो जादूको आशीर्वाद दिएका फुटबलका महानायक मेसी यही विश्वकपमा आफ्नो करिअरको अन्तिम पारी खेल्दै छन्।
विश्व फुटबलका उदीयमान स्टार र 'भविष्यका मेसी' भनिएका यमालबारे हामीले यही शृंखलाको पहिलो अंक (तीन वर्ष हुँदा मेसीले नुहाइदिएका थिए, अहिले भनिँदैछ 'भविष्यका मेसी') मा चर्चा गरिसक्यौं।
आज कुरा गर्दैछौं, दुई दशकअघि नै यमाललाई आफ्नो आशिर्वाद दिएका विश्व फुटबलका सर्वकालीन महान् खेलाडीमध्येका मेसी र उनको खेल जीवनबारे।
सन् २०२२ डिसेम्बर १८ को त्यो रात सायदै कसैले भुल्न सक्छ।
कतारको लुसेल रंगशालामा फ्रान्सविरूद्धको त्यो ऐतिहासिक र मुटुको धड्कन बन्द गराउने फाइनल खेल जितेपछि जब मेसीले विश्वकप ट्रफी हातमा लिए, त्यो दृश्य हेरिरहेका संसारभरका फुटबल प्रेमीका आँखा रसाएका थिए।
त्यो केवल एउटा खेलको जित थिएन, त्यो त एउटा खेलाडीले आफ्नो जीवनको सबभन्दा ठूलो र अधुरो सपना पूरा गरेको क्षण थियो।
त्यो रात मेसीले आफ्नो करिअरलाई मात्र होइन, फुटबललाई नै पूर्णता दिएका थिए।
उनले विश्वकप ट्रफी चुमिरहँदा संसारले लामो सास फेरेको थियो। र, सँगसँगै अनुमान गरेको थियो — अब मेसीको कथा सकियो।
यस्तो अनुमान गर्नुका पछाडि केही कारण थिए। मेसीले विश्व फुटबलमा जित्नुपर्ने र प्रमाणित गर्नुपर्ने केही बाँकी थिएन। उनी सबै दबाब र आलोचनाबाट मुक्त भइसकेका थिए।
त्यसपछिका दिनमा मेसीले युरोपको व्यस्त र तनावपूर्ण फुटबल जीवन सदाका लागि छाडे र अमेरिकाको इन्टर मायामी क्लबमा सामेल भए।
त्यति बेला धेरैलाई लागेको थियो, उनी अब फुटबल करिअरको उत्तरार्द्धमा छन् र अब हलिउडका सेलिब्रेटीमाझ आनन्दको अवकाश जीवन बिताउने छन्।
तर मेसीको अन्तरआत्माभित्र लुकेको फुटबलको भोक र त्यो नीलो-सेतो जर्सीप्रतिको प्रेम यति चाँडै निभ्नेवाला कहाँ थियो र!
उनी सन् २०२६ को विश्वकपमा फेरि अर्जेन्टिना टिमको नेतृत्व गर्दै मैदानमा ओर्लिँदै छन्। कुनै नयाँ रेकर्ड बनाउन वा आलोचकहरूको मुख बन्द गर्न होइन। यो त आफूलाई भगवानझैं पुज्ने करोडौं फ्यान र आफूलाई जिन्दगीमा सबथोक दिने हरियो मैदानलाई खेलाडीका रूपमा अन्तिम विदाइ भन्नलाई हो।
र, यसमा उनका युरोपेली र दक्षिण अमेरिकी घरेलु फ्यान मात्र पर्दैनन्, सात समुद्रपारि नेपालका फ्यान पनि पर्छन्।
काठमाडौंका साँघुरा गल्लीदेखि झापाका फाँटहरू र मनाङका हिमाली काखसम्म मेसी केवल एक खेलाडी होइनन्, उनी नेपालीहरूको भावना र संस्कृति बनिसकेका छन्। नेपालमा मेसीको क्रेज कस्तो छ भनेर बुझ्न विश्वकप बेला सहरदेखि गाउँघरसम्मको माहोल हेरे पुग्छ।
नेपालमा हुर्किएको एउटा सिंगो पुस्ता यस्तो छ, जसको बाल्यकाल र युवावस्था मेसीको खेलसँगै बित्यो। राति अबेरसम्म बसेर भए पनि टेलिभिजन स्क्रिनमा मेसीको जादू हेर्नु नेपाली फ्यानहरूको निम्ति एउटा नियम जस्तै थियो। अनि, त्योभन्दा रमाइलो पाटो त भोलिपल्ट सुरू हुन्थ्यो, जब स्कुलको चउर होस् या कलेजको क्यान्टिन, वा गाउँ-सहरको चियापसल, फुटबल प्रेमीहरू 'मेसी र रोनाल्डोमध्ये को उत्कृष्ट?' भन्ने विषयमा घन्टौं बहस गर्थे। यही विषयमा विवाद बढ्दै कतिपयको हप्तौंसम्म बोलचाल बन्द हुन्थ्यो।
सामाजिक सञ्जालमा मेसीको बचाउ गर्दै विरोधीहरूसँग तिखा शब्दको लडाइँ लड्ने नेपाली फ्यानहरूको आफ्नै एउटा संसार थियो। र, छ।
विश्वकप बेला त यो क्रेजले उत्सवकै रूप लिन्छ। काठमाडौंका ठूला सपिङ मलहरूमा अर्जेन्टिनाको जर्सी किन्नेहरूको भिड लाग्छ भने गाउँघरमा पनि अर्जेन्टिनाको नीलो-सेतो झन्डा फहराइएका दृश्य देखिन्छन्।
सन् २०२२ को त्यो ऐतिहासिक रात जब अर्जेन्टिनाले विश्वकप जित्यो, तब नेपाली फ्यानहरू सडकमा निस्केर यस्तरी चिच्याएका थिए, मानौं त्यो अर्जेन्टिनाको होइन, नेपालकै जित थियो।
दशकौंदेखि मेसीको खुसीमा हाँस्न र उनको हारमा रून सिकेका नेपाली फ्यानहरूका लागि पनि आउँदो विश्वकपले पक्कै भावुक बनाउनेछ, किनभने यो जुन-जुलाईपछि उनीहरूले आफ्ना प्रिय खेलाडी मेसीलाई नीलो र सेतो जर्सीमा मैदानमा बल कुदाइरहेको देख्न पाउने छैनन्।
तर मेसीको महानता बुझ्न उनको खेल हेरेर मात्र पुग्दैन। यसका लागि फुटबल इतिहासको पाना पल्टाएर हेर्नुपर्छ, जहाँ उनले रेकर्डहरूको अजंग पहाड खडा गरेका छन्। त्यो पहाड भत्काउन अब आउने नयाँ पुस्तालाई दशकौं लाग्न सक्छ।
फुटबल जगतमा व्यक्तिगत र टिमका रूपमा जित्न मिल्ने जति सबै उपाधि जितेर मेसी इतिहासकै सबभन्दा सफल खेलाडी बनेका छन्।
संसारकै सर्वश्रेष्ठ फुटबल खेलाडीलाई दिइने प्रतिष्ठित 'ब्यालोन डोर' पुरस्कार मेसीले इतिहासमै सबभन्दा बढी आठ पटक आफ्नो नाम गरिसकेका छन्।
युरोपका घरेलु लिगहरूमा एकै सिजनमा सबभन्दा बढी गोल गर्ने खेलाडी बन्दै उनले ६ पटक 'युरोपियन गोल्डेन सू' जितेका छन्। सन् २०१४ र २०२२ को विश्वकपमा प्रतियोगिताकै उत्कृष्ट खेलाडी घोषित हुँदै दुई पटक 'विश्वकप गोल्डेन बल' जित्ने इतिहासकै एक मात्र खेलाडी बन्ने गौरव पनि उनलाई प्राप्त छ।
मेसी केवल व्यक्तिगत पुरस्कारमा सीमित छैनन्। उनको ट्रफी क्याबिनेट ४६ भन्दा बढी ठूला उपाधिले भरिएको छ।
बार्सिलोनाबाट खेल्दै उनले चार पटक युइएफए च्याम्पियन्स लिग र १० पटक स्पेनिस ला लिगाको ट्रफी उचाले।
फ्रान्सको पिएसजीबाट दुई पटक लिग वान जितेका मेसीले करिअरको उत्तरार्द्धमा अमेरिकी क्लब इन्टर मायामीलाई समेत लिग्स कप जिताए।
उनका लागि सबभन्दा महत्त्वपूर्ण उपाधि भने सन् २००८ को ओलम्पिक स्वर्ण पदक, सन् २०२१ र २०२४ को कोपा अमेरिका, र आखिरमा सन् २०२२ को कतार विश्वकपको त्यो सुनौलो ट्रफी नै रह्यो, जसले उनको अन्तर्राष्ट्रिय करिअरलाई पूर्णता दियो।
तथ्यांकको कुरा गर्दा, मेसीका कतिपय रेकर्ड त पत्याउनै नसकिने खालका छन्।
उनले आफ्नो करिअरमा ९१० भन्दा बढी आधिकारिक गोल र ४१० भन्दा बढी गोल गर्ने अन्तिम पास (असिस्ट) मिलाइदिएका छन्, जुन फुटबल इतिहासमै कुनै पनि खेलाडीले गरेको सबभन्दा बढी गोल योगदान हो।
खासगरी सन् २०१२ को त्यो जादूमयी वर्षलाई फुटबल इतिहासले कहिल्यै बिर्सने छैन, जहाँ मेसीले बार्सिलोना र अर्जेन्टिनाका लागि कुल ९१ गोल गरेका थिए। यो एउटै क्यालेन्डर वर्षमा कुनै पनि खेलाडीले गरेको सबभन्दा बढी गोलको 'गिनिज वर्ल्ड रेकर्ड' हो।
यसका साथै, उनले बार्सिलोनाका लागि मात्र ६७२ गोल गरे, जुन कुनै पनि एउटै क्लबका लागि संसारकै सबभन्दा बढी गोलको कीर्तिमान हो।
स्पेनिस ला लिगामा ४७४ गोल गर्दै त्यहाँको इतिहासकै सर्वाधिक गोलकर्ता बनेका मेसी आफ्नो देशका लागि पनि ११५ भन्दा बढी गोल गर्दै इतिहासकै सबभन्दा सफल अर्जेन्टिनी खेलाडी बनेका छन्।
यी संख्या र रेकर्डहरू पनि मेसीको महानता नाप्ने एउटा गणितीय साधन मात्र हुन्। उनको वास्तविक र सबभन्दा ठूलो उपलब्धि त यो संख्याभन्दा धेरै माथि छ।
मेसीको वास्तविक ट्रफी त्यो हो, जब उनी मैदानमा बल लिएर कुद्छन्। त्यो बेला नेपालको कुनै दुर्गम गाउँको एउटा कुनादेखि अमेरिकाको भव्य रंगशालाका करोडौं मानिस पनि आफ्ना सारा दुःख र तनाव भुलेर टेलिभिजन स्क्रिनमा टोलाउँछन्। र, उनको एउटै ड्रिब्लिङमा जुरूक्क उठेर खुसीले चिच्याउँछन्।
खेलप्रेमी दर्शकहरूको ओठमा आउने यही मुस्कान नै मेसीको करिअरको सबभन्दा ठूलो र अमर उपलब्धि हो।
मेसीको खेल जीवन जति भव्य छ, त्यति नै उतारचढावले भरिएको पनि छ।
उनको करिअर सधैं सुखद मात्र रहेन। एउटा यस्तो समय पनि आयो, जहाँ उनी अर्जेन्टिनाका लागि 'अभागी खेलाडी' जस्ता देखिए।
सन् २०१४ को विश्वकप फाइनलमा जर्मनीसँग अतिरिक्त समयमा ब्यहोरेको हारले उनलाई निकै पिरोल्यो। त्यो घाउ निको हुन नपाउँदै सन् २०१५ र २०१६ को कोपा अमेरिका फाइनलमा अर्जेन्टिना चिलीसँग पेनाल्टी सुटआउटमा पराजित हुन पुग्यो।
सन् २०१६ को त्यो फाइनल खेलमा त मेसी आफैले पेनाल्टी मिस गरे।
त्यति बेला मेसी खेल सकिएपछि मैदानमै रोएका थिए।
कतिपयले उनलाई 'बार्सिलोनाका लागि मात्र खेल्ने, देशका लागि खेल्न नसक्ने' सम्म टिप्पणी गरे।
यही मानसिक तनाव खप्न नसकेर २९ वर्षकै उमेरमा मेसीले निराश हुँदै अन्तर्राष्ट्रिय फुटबलबाट संन्यास घोषणा गरे। उनले भनेका थिए, 'मेरो लागि राष्ट्रिय टोलीको यात्रा सकियो। मैले धेरै प्रयास गरेँ, तर देशलाई उपाधि दिलाउन सकिनँ।'
त्यो संसारभरका मेसी फ्यानहरूका लागि इतिहासकै सबभन्दा कालो र दुःखद क्षण थियो।
तर फ्यानहरूको अथाह माया र देशको आग्रहपछि उनी केही महिनामै आफ्नो निर्णय फिर्ता लिँदै फेरि मैदानमा फर्किए।
मेसीको जीवनको अर्को सबभन्दा ठूलो र अप्रत्यासित धक्का सन् २०२१ को अगस्टमा लाग्यो।
१३ वर्ष उमेरदेखि आफ्नो मुटु सुम्पिएको र २१ वर्षसम्म लगातार खेलेको आफ्नो घर 'बार्सिलोना क्लब' उनले छाड्नुपर्यो।
मेसी बार्सिलोनामै बस्न चाहन्थे र आफ्नो पारिश्रमिक ५० प्रतिशत घटाउन समेत तयार भइसकेका थिए। तर क्लबको खराब आर्थिक अवस्था र ला लिगाको कडा नियमका कारण बार्सिलोनाले उनलाई नयाँ सम्झौता गराउन सकेन।
त्यसपछि आयोजित पत्रकार सम्मेलनमा मेसीले आफ्ना आँसु रोक्न सकेनन्। मञ्चमा उक्लिनेबित्तिकै उनी रोए।
उनकी श्रीमती अन्तोनिलाले उनलाई आँसु पुछ्न टिस्यू पेपर दिनुपरेको थियो।
जुन क्लबलाई मेसीले संसारकै सबभन्दा ठूलो बनाए, त्यही क्लबबाट यसरी रूँदै बिदा हुनुपर्ला भनेर कसैले सोचेका थिएनन्।
त्यो बिदाइले फुटबल जगतलाई नै स्तब्ध बनाएको थियो।
त्यसपछि उनी फ्रान्सको पेरिस सेन्ट जर्मन क्लबमा गए, जहाँ उनको समय त्यति सुखद रहेन। फ्रान्सेली फ्यानहरूले उनलाई हुटिङ समेत गरे। तर त्यही पीडाले उनलाई आफ्नो देशका लागि अझ बढी केन्द्रित हुन मद्दत गर्यो।
संन्यासको घोषणा र बार्सिलोना छाड्नुपर्दाको पीडापछि मेसीको जीवनमा त्यो सुनौलो बिहानी आयो, जसको प्रतीक्षा पूरा संसारले गरिरहेको थियो।
सन् २०२१ मा ब्राजिललाई उसकै घरेलु मैदान माराकाना रंगशालामा हराउँदै अर्जेन्टिनाले 'कोपा अमेरिका' को उपाधि जित्यो। मेसीले देशका लागि जितेको त्यो पहिलो ठूलो सिनियर ट्रफी थियो।
खेल सकिनेबित्तिकै मेसी मैदानमा घुँडा टेकेर रोएका थिए। तर यसपालि उनको आँखाबाट बगेका आँसु दुःखका होइन, खुसीका थिए।
त्यसको ठिक एक वर्षपछि, सन् २०२२ मा कतारको भूमिमा मेसीले त्यो गरे, जसले उनलाई फुटबल इतिहासको सर्वोच्च स्थानमा पुर्यायो।
साउदी अरेबियासँग पहिलो खेलमै हारेर दबाबमा परेको अर्जेन्टिनालाई मेसीले हरेक खेलमा नायक बनेर फाइनलसम्म पुर्याए। र, फाइनलमा फ्रान्सविरूद्ध दुई गोल गर्दै पेनाल्टी सुटआउटमा टोलीलाई ऐतिहासिक जित दिलाए।
३६ वर्षपछि अर्जेन्टिनाले र मेसीले आफ्नो जीवनमा पहिलो पटक विश्वकपको सुनौलो ट्रफी चुमे।
यो जितले मेसीको करिअरका सबै अधुरा पाटा पूरा गरिदियो र उनलाई 'फुटबलका निर्विवाद नायक' बनायो।
मैदानमा संसारकै उत्कृष्ट डिफेन्डरहरूलाई आफ्नो इसारामा नचाउन खप्पिस यी महान् खेलाडीको व्यक्तिगत जीवन पनि कुनै हलिउड फिल्मको रोमान्टिक र प्रेरणादायी कथाभन्दा कम छैन। उनी जति ठूला सुपरस्टार हुन्, पर्दा पछाडि त्यति नै सरल, लजालु र पारिवारिक छन्।
उनको जीवनका केही यस्ता पाटा छन्, जसले उनलाई मानिसहरूको नजरमा झन् महान् बनाउँछ।
सबभन्दा पहिले कुरा गरौं उनको प्रेमकथाको, जुन आजको आधुनिक संसारमा एउटा दन्त्यकथा जस्तो लाग्छ।
मेसी र उनकी श्रीमती अन्तोनिला रोकुजोको प्रेमको सुरूआत अर्जेन्टिनाको रोसारियो सहरमा भएको थियो, जब मेसी मात्र ९ वर्षका थिए।
आफ्ना साथीकी बहिनी अन्तोनिलालाई पहिलो नजरमा देख्दा नै मेसीको मनमा प्रेमको अंकुर फुटिसकेको थियो।
उनले त्यति बेलै अन्तोनिलालाई एउटा चिठ्ठी लेख्दै प्रतिज्ञा गरेका थिए — एक दिन तिमी मेरी गर्लफ्रेन्ड बन्नेछौ र हामी सँगै बस्नेछौं।
त्यसपछि मेसीको जीवनमा ठूलो आँधी आयो। उनलाई 'ग्रोथ हर्मोन डिफिसेन्सी' नामको एउटा गम्भीर रोग लाग्यो, जसका कारण उनको उचाइ उमेर अनुसार बढ्न छाड्यो। त्यो रोगको उपचार निकै महँगो थियो, जुन उनको गरिब परिवारले धान्न सक्दैनथ्यो।
फुटबलको असाधारण प्रतिभा भएकै कारण स्पेनको बार्सिलोना क्लबले उनको उपचारको खर्च बेहोर्ने जिम्मा लियो।
त्यसपछि १३ वर्ष उमेरमा मेसी अर्जेन्टिना छाडेर स्पेन गए।
त्यति बेला बार्सिलोनाका स्पोर्टस् डाइरेक्टर कार्लेस रेक्साच मेसीको खेल देखेर यति मन्त्रमुग्ध भएका थिए, सम्झौताका लागि औपचारिक कागज नपाएर उनले हतार हतार रेस्टुरेन्टको 'टिस्यू पेपर' मै मेसीसँग पहिलो लिखित सम्झौता गरेका थिए।
त्यही एउटा टिस्यू पेपरले मेसीलाई गम्भीर रोगबाट त्राण मात्र दिएन, बरू फुटबलको इतिहासलाई सधैंका लागि बदलिदियो।
स्पेन गएर मेसीले पैसा, नाम र सानदार सफलता कमाए।
संसारकै प्रख्यात खेलाडी बनिसक्दा पनि आफ्नो बाल्यकालको पहिलो प्रेमलाई उनले कहिल्यै बिर्सेनन्। उनी अन्तोनिलासँग लगातार सम्पर्कमा रहे र पछि उनीहरूले विवाह गरे।
आज उनीहरूका तीन छोरा छन् — थियागो, माटियो र सिरो। उनीहरूलाई मेसी आफ्नो जीवनको सबभन्दा ठूलो ट्रफी मान्छन्।
यति ठूलो स्टार भएर पनि मेसीको नाम कहिल्यै कुनै विवाद वा स्क्यान्डलमा जोडिएन। उनी फुर्सदको समय आफ्ना छोराहरूसँग घरमै बसेर 'प्लेस्टेसन' मा भिडिओ गेम खेल्न रूचाउँछन्। कतिपय अनलाइन गेमहरूमा त उनी आफ्नो वास्तविक पहिचान लुकाएर संसारका अपरिचित मान्छेहरूसँग फुटबल गेम खेलिरहेका हुन्छन्।
समयको गतिसँगै मान्छेको शरीर बदलिन्छ, तर बुद्धि अझ तिखारिन्छ। ३८ वर्षको उमेरमा पुगेका मेसीको हकमा पनि यही कुरा लागू हुन्छ।
हामीले वर्षौंसम्म मैदानको मध्यभागदेखि बल एक्लै कुदाउँदै, पाँच-छ जना डिफेन्डरलाई एकै ठाउँमा लडाएर बिजुली गतिमा गोल गर्ने मेसीलाई देख्यौं। तर अब उनको त्यो शारीरिक गति अलि कम भएको छ। उनी अब ९० मिनेटसम्म मैदानमा आक्रामक रूपले कुद्न सक्दैनन्। र, उनी आफै पनि त्यो चाहँदैनन्।
अहिलेको अर्जेन्टिनाको टोलीमा मेसीको भूमिका पूर्ण रूपमा बदलिएको छ। उनी मैदानमा शारीरिक रूपले भन्दा मानसिक रूपले बढी सक्रिय हुन्छन्।
खेल सुरू भएपछि मेसी मैदानको एउटा कुनामा निकै शान्त र सुस्त हिँडिरहेका देखिन्छन्। विरोधी डिफेन्डरहरूलाई लाग्छ, मेसी थाकेका छन्। तर वास्तवमा उनी आफ्नो तीक्ष्ण दिमागले मैदानको एक्स-रे गरिरहेका हुन्छन्।
उनी विपक्षी डिफेन्सको सानाभन्दा साना गल्ती र खाली ठाउँ नियाल्छन्। अनि जब सही समय आउँछ, अचानक सक्रिय हुन्छन् र एउटै यस्तो जादुमयी पास निकाल्छन्, जसले विपक्षीको पूरा डिफेन्सलाई एकैपटक समाप्त पारिदिन्छ। र, त्यही पासलाई उनका साथी स्ट्राइकरले सहजै गोलमा परिणत गर्छन्।
इन्टर मायामीमा खेल्दै गर्दा पनि उनको यो 'प्लेमेकिङ' जादु अलिकति पनि कम भएको छैन।
यसपालि विश्वकपमा मेसी अर्जेन्टिनाका मुख्य गोलकर्ता मात्र होइनन्, उनी टोलीका 'दार्शनिक र गुरू' पनि हुन्।
जुलियन अल्भारेज र निको पाज जस्ता युवा, जोसिला र रगत उम्लिएका खेलाडीहरू मैदानमा मेसी सँगसँगै कुद्नेछन्। तर उनीहरूलाई कुदाउने रिमोट कन्ट्रोल मेसीको दिमाग हुनेछ।
सबभन्दा महत्त्वपूर्ण कुरा के भने, सन् २०२२ मा विश्वकप जितिसकेपछि मेसीको काँधबाट त्यो हिमालजत्रो भारी हटेको छ।
यसअघिका विश्वकपमा उनीमाथि आफ्नै देशका फ्यानहरूको चर्को दबाब थियो। अर्जेन्टिनालाई म्याराडोनाको युगपछि फेरि विश्व विजेता बनाउनैपर्ने मानसिक बोझका कारण उनी कतिपय फाइनल खेलहरूमा निकै तनावमा देखिन्थे। तर अब त्यो दबाब बाँकी छैन।
उनी अहिले मैदानमा मुस्कुराउँदै, फुटबलको वास्तविक आनन्द लिँदै खेलिरहेका देखिन्छन्।
फुटबल विज्ञहरू भन्छन् — तनाव र दबाबमा भएको मेसीभन्दा खुसी र स्वतन्त्र भएर खेलिरहेको मेसी विपक्षी टोलीका लागि झन् बढी खतरनाक र अनपेक्षित हुन्छन्।
उत्तर अमेरिकाका तीन देशहरू अमेरिका, क्यानडा र मेक्सिकोमा आयोजना हुन लागेको २०२६ को विश्वकप मेसीका लागि एक किसिमले 'होम ग्राउन्ड' जस्तै हुनेछ।
विगत केही वर्षदेखि उनी अमेरिकामै व्यावसायिक फुटबल खेलिरहेकाले त्यहाँको मौसम, मैदान र वातावरणसँग पूर्ण रूपमा घुलमिल भइसकेका छन्।
यति बेला अमेरिकी रंगशालाहरूमा उनको स्वागतका लागि लाखौं फ्यान पागल भइरहेका छन्।
हामीले यो शृंखलाको पहिलो स्टोरीमा चर्चा गरेका स्पेनका उदीयमान स्टार लमिन यमाल यसपालि विश्वकपमा फुटबलको नयाँ साम्राज्य सुरू गर्दैछन् भने आजका यी महानायक मेसी आफ्नो भव्य साम्राज्यको अन्तिम र सबभन्दा सुन्दर अध्याय लेख्न मैदानमा ओर्लिँदै छन्।
यो विश्वकप अर्जेन्टिनाले जित्ला या नजित्ला, त्यो अर्कै कुरा। तर मेसीको यो 'लास्ट डान्स' फुटबल इतिहासकै सबभन्दा बढी हेरिने, रोमाञ्चक र भावुक बिदाइको क्षण बन्ने निश्चित छ।
जब यो विश्वकपको अन्तिम सिटी बज्नेछ, तब नेपालका चोक र गल्लीदेखि विश्वका ठूला रंगशालासम्मका करोडौं फ्यानहरू आ-आफ्नो टेलिभिजन स्क्रिन अगाडि आँसु र मुस्कानसहित उभिएका हुनेछन्।
र, उनीहरूले आफ्नो बाल्यकाल, आफ्नो युवावस्था र फुटबलको एउटा स्वर्णिम युगलाई बिदाइ गर्दै अन्तिम पटक मनैदेखि भनिरहेका हुनेछन् — थ्यांक यू, लियोनेल मेसी! हाम्रो जीवनलाई यति सुन्दर बनाइदिएकोमा धन्यवाद!
***
