कहिलेकाहीँ एउटा खेल केवल खेल भएर रहँदैन। त्यसले तीन पुस्तालाई एउटै कोठामा ल्याउँछ, फरक–फरक पुस्ताका समर्थकलाई एउटै भावनामा बाँध्छ र एउटा खेलाडीलाई परिवारकै सदस्यजस्तो प्रिय बनाइदिन्छ। हाम्रो घरमा फुटबलले यस्तै एउटा सुन्दर कथा लेखेको छ।
मेरो छोराका लागि पोर्चुगल फुटबल टोली केवल एउटा राष्ट्रिय टोली होइन, उसको बाल सपनाको अर्को नाम हो। उसले पोर्चुगलबाहेक अर्को कुनै टोलीलाई समर्थन गर्नै सक्दैन। त्यो प्रेमको केन्द्रमा छन् क्रिस्टियानो रोनाल्डो।
नेपालका धेरै बालबालिकाले जस्तै उसले पनि फुटबलभन्दा पहिले रोनाल्डोलाई चिनेको थियो। बलसँग दौडिने उनको शैली, गोल गरेपछिको आत्मविश्वासपूर्ण उत्सव, अनुशासन, अथक मेहनत र कहिल्यै हार नमान्ने बानीले उसको बाल मनमा गहिरो छाप छोड्यो। त्यसपछि उसका लागि फुटबल भनेकै रोनाल्डो बन्यो र रोनाल्डो भनेकै पोर्चुगल।
चालीस वर्षको उमेरमा पनि मैदानमा उस्तै समर्पणका साथ खेलिरहेको रोनाल्डोलाई हेर्दा लाग्थ्यो उमेरले शरीरलाई थकाउन सक्छ, तर इच्छाशक्तिलाई होइन। उनी केवल उत्कृष्ट खेलाडी मात्र थिएनन्, लाखौँ बालबालिकालाई सपना देख्न सिकाउने प्रेरणाका स्रोत पनि थिए।
रोनाल्डोको खेल हुने दिन हाम्रो घरको वातावरण नै फरक हुन्थ्यो। खेल राति होस् वा मध्यरातमा, मेरो छोरो सुत्नुअघि एउटै कुरा दोहोर्याउँथ्यो, ‘मम्मी, खेल सुरु हुनुअघि मलाई उठाइदिनु है।’ उसका लागि त्यो रातको निद्राभन्दा आफ्ना नायकलाई मैदानमा देख्नु धेरै ठुलो कुरा थियो।
अघिल्लो विश्वकपको एउटा रात आज पनि मेरो स्मृतिमा बसेको छ। हामी तीन पुस्ता म, मेरा बुवा अर्थात् उसका हजुरबुवा र मेरो आठ वर्षको छोरो एउटै पर्दाअगाडि बसेर खेल हेरिरहेका थियौँ। म र मेरा बुवा अर्जेन्टिनाका समर्थक थियौँ। हाम्रो मन मेस्सी र अर्जेन्टिनाको जिततिर थियो। तर मेरो छोरो भने पोर्चुगलको पक्षमा एक्लै उभिएको थियो। उसको संसारमा त्यति बेला एउटा मात्रै नाम थियो रोनाल्डो।
जब पोर्चुगल मोरक्कोसँग पराजित भयो, ऊ आफूलाई सम्हाल्न सकेन। उसका साना आँखाबाट आँसु निरन्तर बगिरहे। रुँदै उसले एउटै कुरा दोहोर्याइरह्यो, ‘कोचले रोनाल्डोलाई बेन्चमा राखेर गल्ती गरे। रोनाल्डो सुरुदेखि खेलेको भए पोर्चुगल हार्दैनथ्यो।’
त्यो क्षण म र मेरा बुवा एकअर्काको अनुहार हेरिरहेका थियौँ। हामीले आफ्नो टोलीको जितभन्दा ठुलो दृश्य देखिरहेका थियौँ एउटा बालहृदयले आफ्ना नायकका लागि बगाएको निष्कलंक आँसु।
फुटबलको रणनीति उसलाई थाहा थिएन, तथ्याङ्क थाहा थिएन। उसलाई यति मात्र थाहा थियो उसको नायक मैदानमा नहुँदा पोर्चुगल हार्यो। मेरा बुवाले बिस्तारै उसको टाउको सुमसुम्याउनुभयो। केही भन्नुभएन। सायद त्यति बेला शब्दभन्दा मौनता नै गहिरो थियो।
त्यो रातपछि मैले फुटबललाई अर्कै आँखाले हेर्न थालेँ। म अर्जेन्टिनाको समर्थक थिएँ, तर आफ्नै छोराको आँखाबाट पोर्चुगललाई हेर्दाहेर्दै उसको खुसी र पीडा दुवै मेरा पनि हुन थाले। कुनै टोलीप्रतिको प्रेम कहिलेकाहीँ आफ्नो रोजाइले होइन, आफ्ना सन्तानको आँखाबाट जन्मिँदो रहेछ।
सन् २०२६ को विश्वकपमा पनि पोर्चुगलको यात्रा समयभन्दा अघि नै टुङ्गियो। अन्तिम सिट्टी बजेसँगै मेरो छोरो फेरि मौन भयो। उसको अनुहारमा मैले केही वर्षअघिकै त्यो आठ वर्षे बालकलाई फेरि देखेँ। धेरै बेरपछि उसले बिस्तारै सोध्यो, ‘अब रोनाल्डो फेरि विश्वकप खेल्नुहुन्न होला, है?’
त्यो प्रश्नले मेरो मन धेरै बेरसम्म शान्त हुन दिएन। किनकि त्यो केवल एउटा प्रश्न थिएन। त्यो त आफ्नो बाल्यकालको नायकसँग बिदा लिन नचाहेको एउटा बाल मनको पीडा थियो।
अहिले सामाजिक सञ्जालमा पनि पोर्चुगलको हारपछि धेरै समर्थकहरूले आफ्नो दुःख र भावनाहरू व्यक्त गरिरहेका छन्। ती प्रतिक्रियाहरूले देखाउँछन् कि रोनाल्डोप्रतिको माया केवल एउटा खेलाडीप्रतिको आकर्षण होइन, यो एउटा पुस्ताको भावनासँग जोडिएको सम्बन्ध हो।
विशेष गरी बालबालिकाहरूमा पोर्चुगल र रोनाल्डोप्रतिको लगाव अझ गहिरो देखिन्छ। उनीहरूका लागि यो केवल एउटा खेलको हार होइन, आफ्ना बाल्यकालका नायकसँग जोडिएको एउटा सपनामा आएको चोट हो। उनीहरूले जित र हारभन्दा माथि रहेर आफ्नो टोली र आफ्नो नायकलाई माया गर्न सिकेका छन्।
हरेक खेलाडीको यात्राको अन्त्य हुन्छ। रोनाल्डोको पनि हुनेछ। उनी मैदानबाट बाहिरिने दिन केवल एउटा महान् खेलाडीको संन्यासको दिन मात्र हुनेछैन। त्यो दिनसँगै एउटा पुस्ताको बाल्यकालको एउटा सुन्दर अध्याय पनि बन्द हुनेछ।
उनीसँगै रातभर जागा बसेर खेल हेरेका क्षणहरू, जितमा उफ्रिएका खुसीहरू, हारमा बगेका आँसुहरू र बालमनले देखेका असंख्य सपनाहरू सम्झनामा मात्र बाँकी रहनेछन्।
सायद केही वर्षपछि मेरो छोरोले अर्को खेलाडीलाई मन पराउला। नयाँ पुस्ताका नयाँ नायक आउनेछन्। फुटबल अघि बढिरहनेछ। तर पहिलो नायकको स्थान कसैले लिन सक्दैन।
कुनै दिन ऊ आफ्ना सन्तानसँग बसेर फुटबल हेर्दा सायद मुस्कुराउँदै भन्नेछ, ‘हामीले रोनाल्डो खेलेको आफ्नै आँखाले देखेका थियौँ।’
आज पोर्चुगल मेरो प्रिय टोली हुनुको कारण कुनै उपाधि होइन। यसको कारण मेरो छोराको निष्कपट प्रेम हो। उसले मलाई सिकायो साँचो समर्थक जितमा मात्र रमाउँदैन, हारमा पनि आफ्ना नायकसँगै उभिन्छ।
रोनाल्डोले केवल गोल गरेनन्, उनले एउटा पुस्ताको बाल्यकाललाई रङ्गिन बनाए। ती सपनामध्ये एउटा सपना मेरो घरमा पनि हुर्कियो। त्यसैले उनी मैदानबाट बिदा भए पनि हाम्रो घरका सम्झनाबाट कहिल्यै बिदा हुने छैनन्।
समयले नयाँ खेलाडी जन्माउनेछ, नयाँ कीर्तिमान बन्नेछन्, नयाँ नायक आउनेछन्। तर एउटा बालमनले पहिलो पटक जसलाई आफ्नो नायक मानेको थियो, त्यो नाम कहिल्यै फेरिँदैन।
मेरो छोराको बाल सपनासँग रोनाल्डो सधैँ गाँसिएर रहनेछन्। त्यसैले रोनाल्डोको संन्यास केवल एउटा महान् खेलाडीको बिदाइ होइन, एउटा बाल सपनाको बिदाइ पनि हो।
