धेरै पछि फेरि आकाशतिर हेरेँ
उडिरहेको जहाजसँगै
रहर पोखिएको याद झस्कियो
मुस्काउन खोज्दा खोज्दै पनि
भित्र कतै पुरानो सम्झनाले छाती चस्कियो
टाढा गइरहेका ती बादलहरू
र बादलसँगै टाढिएका सपनाहरू
ओझेल पर्दै आकाशमै विलीन भएछन्
बेहोस त होइन म
तर पूर्ण होसमा पनि छैन म
जे बन्ने सपना बोकेको थिएँ
सायद त्यो भएन म
भीडभित्र बिस्तारै हराइरहेछु
आफ्नै सपना काँधमा बोकेर पनि
आफैँलाई भेट्न सकिरहेको छैन म
गन्तव्य त भेटियो
तर यो यात्रामा
आफैँ भने कतै बाटोमै हराएँ
चिसो सिसाको झ्यालबाट टोलाउँदा
विदेशी रङले मेरो आँखा त सजायो
तर मनको कुनाको त्यो रित्तोपनले
फेरि त्यही याद ब्युँझायो
भत्किँदै गरेका किनाराहरू समात्ने प्रयासमा
मेरा आफ्नै हातहरू गलिसकेछन्
अरूलाई खुसी पार्दा पार्दै
म आफैँ रित्तिइसकेछु
हात थाके, आफ्नै मन रित्तियो
गुमाउन केही बाँकी छैन मसँग
मैले केही गुमाउनुभन्दा अघि
आफैँलाई धेरै गुमाइसकेछु
अलमलिएको यो बाटो नै
मेरो यात्राको अन्त्य होइन
नयाँ मोडमा फेरि उठेर
आफैँलाई फेरि भेट्नु छ
निर्माता हुँ म आफ्नै कथाको
यो अपूर्ण यात्रालाई
अब आफैँले सजाउनु छ।
