समय कहिल्यै एकनास रहँदैन। जीवनले हरेक सम्बन्धलाई कुनै न कुनै मोडमा परीक्षा लिन्छ। हाम्रो प्रेम पनि त्यसबाट अलग रहने कुरा थिएन। पहिलो पटक जब हामीले एकअर्काको उपस्थितिमा प्रेमको सुन्दरता अनुभव गर्यौं, त्यसबेला हामीलाई लाग्थ्यो कि संसारका सबै कठिनाइहरू सजिलै पार गर्न सकिन्छ। तर वास्तविक जीवनका बाटाहरू सधैं सपनाजस्ता सरल हुँदैनन्।
दिनहरू बित्दै गए। जिम्मेवारीहरू बढ्दै गए। जीवनका आफ्नै संघर्षहरू थिए। उनी आफ्नो संसारमा व्यस्त थिइन्, म आफ्नो यात्रामा अगाडि बढ्दै थिएँ। पहिले जस्तो घण्टौं कुरा गर्ने समय अब कम हुन थालेको थियो। कहिलेकाहीँ दिनभर एउटा सन्देश पनि आउँदैनथ्यो। मनले हजारौँ प्रश्नहरू जन्माउँथ्यो, तर प्रेमले ती प्रश्नहरूलाई धैर्यतामा बदल्न सिकाइरहेको थियो।
धेरै रातहरू यस्ता थिए जब म फोनको स्क्रिन हेर्दै उनको सन्देशको प्रतीक्षा गर्थें। उनी व्यस्त भएको कुरा थाहा हुँदाहुँदै पनि मनले उनको एउटा शब्द खोज्थ्यो। त्यो प्रतीक्षा कहिलेकाहीँ पीडादायी हुन्थ्यो, तर त्यसमा पनि एउटा मिठास थियो। किनकि म प्रतीक्षा कसैको लागि गरिरहेको थिएँ जो मेरो हृदयको सबैभन्दा प्रिय व्यक्ति थिइन्।
एक दिन उनले मलाई भनिन्, 'कहिलेकाहीँ मलाई डर लाग्छ। जीवनले हामीलाई फरक दिशामा लग्यो भने के हुन्छ?'
उनको प्रश्न सुनेपछि मेरो मन केही क्षण मौन भयो। त्यो डर केबल उनको मात्र थिएन; कतै न कतै त्यो डर मेरो मनमा पनि लुकेको थियो। तर प्रेम भनेको डरलाई जित्ने साहस पनि हो।
मैले उनलाई भनेँ, 'भविष्य कसैले देख्न सक्दैन। तर म यति अवश्य जान्दछु कि आज म तिमीलाई सम्मान गर्छु, विश्वास गर्छु र मनदेखि माया गर्छु। यदि प्रेम साँचो छ भने, समय र दूरीले त्यसलाई कमजोर बनाउन सक्दैन।'
त्यो दिन हामीले धेरै कुरा गर्यौं। सपनाहरूको बारेमा, भविष्यको बारेमा, परिवारको बारेमा र जीवनका जिम्मेवारीहरूको बारेमा। त्यो कुराकानीले मलाई एउटा गहिरो सत्य बुझायो—प्रेम केवल ‘म तिमीलाई माया गर्छु’ भन्नु मात्र होइन, प्रेम भनेको कसैको डर सुन्न सक्नु, उसको असुरक्षालाई बुझ्न सक्नु र उसलाई विश्वास दिलाउन सक्नु पनि हो।
समयको अर्को परीक्षा अझ कठिन थियो।
जीवनमा केही यस्ता दिन आए जब म आफैं संघर्षमा थिएँ। कामको दबाब, भविष्यको चिन्ता र परिवारप्रतिको जिम्मेवारीले मन भारी बनाएको थियो। ती दिनहरूमा म पहिले जस्तो हँसिलो रहन सक्दिनथें। कहिलेकाहीँ मौन हुन्थें। कहिलेकाहीँ आफ्ना भावनाहरू शब्दमा व्यक्त गर्न सक्दिनथें।
मलाई लाग्थ्यो, सायद उनी मेरो यो अवस्था बुझ्न सक्दिनन्। तर म गलत थिएँ।
एक साँझ उनले केवल एउटा सन्देश पठाइन्— 'तिमीले सबै कुरा शब्दमा भन्न नसके पनि म बुझ्ने प्रयास गरिरहेकी छु। तिमी थाकेको बेला आराम गर। म यहाँ छु।'
त्यो सानो सन्देशले मेरो आँखामा आँसु ल्यायो।
किनभने कहिलेकाहीँ मानिसलाई समाधान चाहिँदैन, केवल साथ चाहिन्छ।
त्यो दिन मैले महसुस गरेँ कि प्रेमको वास्तविक रूप रमाइला दिनहरूमा होइन, कठिन दिनहरूमा देखिन्छ। जब संसारले थकाइ दिन्छ, तर एउटा व्यक्तिको विश्वासले फेरि उठ्ने शक्ति दिन्छ।
हाम्रो सम्बन्ध अझ परिपक्व बन्दै गइरहेको थियो। पहिले हामी प्रेमको सुन्दर पक्ष मात्र देख्थ्यौं। अब हामी त्यसको गहिराइ पनि अनुभव गरिरहेका थियौं।
कहिलेकाहीँ हामीबीच साना विवादहरू पनि हुन्थे। केही गलत बुझाइहरू पनि हुन्थे। भावनाहरू तीव्र हुन्थे। मौनता लामो हुन्थ्यो। तर प्रत्येक पटक अन्ततः हामी फेरि एकअर्कातर्फ फर्कन्थ्यौं।
किनभने हामी दुवैलाई थाहा थियो कि सम्बन्ध जित्नुभन्दा सम्बन्ध जोगाउनु महत्वपूर्ण हुन्छ।
मलाई उनको एउटा बानी धेरै मन पर्थ्यो। जतिसुकै रिसाएकी भए पनि अन्ततः उनको मन नरम भइहाल्थ्यो। र म पनि कहिल्यै आफ्नो अहंकारलाई हाम्रो प्रेमभन्दा ठूलो बन्न दिन चाहन्नथें।
बिस्तारै हामीले सिक्यौं कि प्रेममा पूर्ण मानिस खोजिँदैन; अपूर्णताहरूलाई स्वीकार्ने हृदय खोजिन्छ।
आज पनि हामीबीच दूरी छ। अझै पनि केही सपना अधुरा छन्। अझै पनि भविष्यका धेरै प्रश्नहरूको उत्तर समयसँगै आउनेछन्। तर एउटा कुरा पहिलेभन्दा अझ बलियो भएको छ—हाम्रो विश्वास।
जब म बिहान उठ्छु, उनको सम्झना अझै पहिलो विचार बन्छ। जब रात गहिरो हुन्छ, उनको मुस्कान अझै मेरो मनको उज्यालो बन्छ। समयले धेरै कुरा परिवर्तन गरिरहेको छ, तर मेरो हृदयमा उनको स्थान परिवर्तन भएको छैन।
म कहिलेकाहीँ भविष्यको कल्पना गर्छु।
एउटा सामान्य बिहान। उनी मेरो छेउमा छिन्। कुनै दूरी छैन। कुनै प्रतीक्षा छैन। केवल शान्त मुस्कान र सँगै बित्ने दिनहरू छन्।
सायद त्यो दिन आज छैन। सायद त्यो दिन आउन अझ समय बाँकी छ। तर प्रतीक्षाको यही यात्राले हाम्रो प्रेमलाई अझ अर्थपूर्ण बनाएको छ।
किनभने साँचो प्रेम केवल भेटिने मानिसहरूको कथा होइन।
साँचो प्रेम त ती हृदयहरूको कथा हो जसले दूरी सहन्छन्, समयको परीक्षा पार गर्छन्, आँसुहरू लुकाउँछन्, आशा जोगाइराख्छन् र प्रत्येक कठिनाइपछि पनि एकअर्कालाई रोजिरहन्छन्।
र मेरो हृदय आज पनि त्यही कुरा दोहोर्याइरहेको छ—
'यदि जीवन एउटा लामो यात्रा हो भने, म प्रत्येक मोडमा तिम्रो हात समातेर हिँड्न चाहन्छु। समयले जति परीक्षा लिए पनि, मेरो विश्वास, सम्मान र प्रेम तिम्रो लागि कहिल्यै कम हुने छैन। किनकि तिमी केवल मेरो प्रेम होइनौ, तिमी मेरो धैर्य, मेरो आशा र मेरो भविष्य हौ।'
यो पनि:
मेरो जीवनको सबभन्दा सुन्दर अध्याय
