आज बिहान जब डोजरको भारी आवाजले हाम्रो सानो बस्तीलाई चिर्यो, त्यो केवल टिनका छानाहरू भत्किने आवाज मात्र थिएन— त्यो हाम्रा वर्षौँका सम्झनाहरू, संघर्षहरू र सानातिना सपनाहरू चर्किने आवाज पनि थियो। म चुपचाप बसेर त्यो सबै हेर्दै थिएँ। मेरो शरीरले छिटो हिँड्न सक्दैन तर मेरो मन भने धेरै टाढासम्म दौडिरहेको थियो; बितेका दिनहरूतिर अनि आउँदो भोलितिर।
यो ठाउँ जहाँ मैले जिन्दगीका धेरै कठोर दिनहरू बिताएँ, जहाँ दुःखमा पनि सान्त्वना भेटेँ, जहाँ छिमेकीहरू आफन्तजस्तै बने। तर यहीँ, यहीँ ठाउँले हरेक वर्ष बर्खासँगै हामीलाई डर पनि दियो। पानी पर्दा जमिन काँपेजस्तो लाग्थ्यो, मनभित्र असहज डर सलबलाउँथ्यो— ‘आजको रात शान्तै बित्ला कि?’ घरभित्र पानी पस्दा, चिसोले शरीर मात्र होइन, आत्मासम्म चिसो बनाउँथ्यो। म जस्तो अपाङ्गता भएको व्यक्तिका लागि त्यो क्षण केवल असजिलो होइन, असहायताको चरम अनुभूति थियो।
आज जब डोजरले त्यो पुरानो संसारलाई माटोमा मिसायो, मेरो आँखा रसाए। त्यो आँसु केवल गुमाएको घरको लागि थिएन, त्यो ती स्मृतिहरूका लागि पनि थियो जसले मलाई यहाँसम्म ल्यायो। तर ती आँसुका थोपा भित्र कतै न कतै एउटा सानो उज्यालो पनि थियो— एक विश्वास, एक शान्त आशा।
किनकि म बुझ्छु— कहिलेकाहीँ जीवनले हामीलाई त्यही ठाउँबाट हटाउँछ, जहाँ हामी बस्न त बानी परिसकेको हुन्छ तर सुरक्षित हुँदैनौँ। यो परिवर्तन कठोर छ तर सायद आवश्यक पनि। यदि यो भत्काइले भोलि कुनै सुरक्षित छानो दिन्छ भने, यदि आजको बिछोडले भोलि डररहित निद्रा दिन्छ भने— यो पीडामा पनि अर्थ छ।
म अपाङ्ग हुँ, मेरो चाल ढिलो छ तर मेरो सपना ढिलो छैन। म मेरो देशलाई अघि बढ्दै गरेको देख्न चाहन्छु— जहाँ विकासको अर्थ केवल संरचना होइन, संवेदना पनि होस्। जहाँ कुनै पनि नागरिक, चाहे ऊ कति नै कमजोर किन नहोस्, असुरक्षित ठाउँमा बाँच्न बाध्य नहोस्।
आज म धुलोभित्र उभिएर आफ्नो भत्किएको घरतिर अन्तिम पटक फर्केर हेर्छु। तर त्यो नजर निराशाको होइन, कृतज्ञताको हो किनकि यसले मलाई धेरै सिकायो। अनि म टाढा कतै, देखिँदैन तर महसुस गर्न सकिने भविष्यतिर हेर्छु— जहाँ म जस्तो मानिस पनि डरबिना बाँच्न सक्छ।
डोजरले मेरो घर भत्कायो तर मेरो विश्वास अझ बलियो बनायो।
आज म खाली हात छु तर भरिएको मन लिएर भोलिको प्रतीक्षा गर्दैछु— किनकि म अझै विश्वास गर्छु, मेरो देश बदलिँदै छ र त्यो परिवर्तनमा मेरो पनि एउटा सानो आशा बाँचिरहेको छ।
