अहिले
देशका विमानस्थलहरू
मान्छे उडाउने ठाउँभन्दा बढी
सपनाहरू निर्वासन पठाउने बन्दरगाह बनेका छन्।
हरेक बिहान
त्रिभुवन विमानस्थलको भीडमा
देशले आफ्नै भविष्य हराइरहेको हुन्छ
र साँझ
एउटी आमाको आँखाबाट
फेरि अर्को नेपाल बिदेसिन्छ।
यी युवाहरू
क्षमताविहीन होइनन्
उनीहरू त आफ्नै देशभित्र
अवसरविहीन बनाइएका पुस्ता हुन्।
जसका हातमा
सीप थियो,
आँखामा योजना थियो
र मुटुभित्र
देश बदल्ने आगो थियो
उही पुस्तालाई
यो देशले
पासपोर्ट र श्रम स्वीकृतिको लाइनमा उभ्याइदियो
यहाँ
डिग्रीहरू भित्तामा झुन्डिइरहन्छन्
र सपनाहरू
म्यानपावरको फाइलभित्र थन्किन्छन्
देशमा
कारखानाभन्दा बढी
कन्सल्टेन्सीहरूका लहर खुलेका छन्
र भविष्य निर्माण गर्ने योजनाभन्दा बढी
विदेश पठाउने विज्ञापनहरू छन्।
अहिले गाउँहरूमा
बुढा बाबुआमाहरू मात्र बाँकी छन्
जसले हरेक चाडपर्वमा
छोराको फोटो हेरेर
घरलाई परिवार सम्झिने प्रयास गर्छन्।
र सहर? त्यसको त के कुरा गर्नु
सहर त झन्
मानिसले भरिएको एक्लोपन बनेको छ
राजनीतिले
युवालाई भाषणमा धेरै सम्झियो
तर नीतिमा कहिल्यै अटाएन।
यहाँ
बेरोजगार युवाको पीडा सुन्नेभन्दा बढी
उनीहरूलाई
‘देशमै केही गर’ भन्ने उपदेश दिनेहरू छन्।
तर कसरी गरून्?
जब
बैंकले सपना धितो माग्छ
प्रणालीले पहुँच खोज्छ
र राज्यले
संघर्षलाई अवसर होइन,
दुर्भाग्यजस्तो व्यवहार गर्छ।
देश अहिले
उन्नतिभन्दा बढी
अवनतिको दिशातिर हिँडिरहेको अनुभूति हुन्छ
किनकि
देशको सबैभन्दा शक्तिशाली उमेर
आफ्नै माटोसँग निराश भएर
विदेशी आकाशमुनि पसिना बेच्न बाध्य छ।
तर सम्झनु
देश तबसम्म पूर्ण रूपमा हार्दैन
जबसम्म
कुनै युवाको मुटुभित्र
‘म फर्केर देश बनाउँछु’ भन्ने वाक्य बाँकी हुन्छ।
