क्रिकेटको मैदानमा दृश्यहरू बदलिँदै छन्। शुभम रञ्जने (अमेरिका) हुन् वा म्याक्स ओ'डाउड (नेदरल्यान्ड्स), उनीहरूका टोलीहरू ठूला शक्तिहरूसँग भिडिरहेका छन्।
नेपालका लोकेश बमले प्रहार गरेको त्यो छक्का होस् वा इटालीका ग्रान्ट स्टुअर्टले प्रहार गरेको शक्तिशाली सट—यी सबैले एउटै कुराको संकेत गरिरहेका छन्: इतिहास रचिँदै छ।
जारी टी-२० विश्वकप २०२६ मा 'एसोसिएट' टोलीहरूले आफूलाई स्थापित शक्तिहरू (भारत, इङ्ल्यान्ड, अस्ट्रेलिया) सरह उभ्याएका छन्। नतिजा जस्तोसुकै भए पनि, एउटा कुरा स्पष्ट छ—ठूला र साना टोलीबीचको खाडल अब पुरिँदै छ।
विश्वकप सुरु हुनुअघि धेरैले भविष्यवाणी गरेका थिए कि यसपटक ३०० रनको आँकडा पार हुनेछ। भारत, इङ्ल्यान्ड र अस्ट्रेलियाका खतरनाक ब्याटरहरूले आकाश छुने सट प्रहार गर्ने अपेक्षा गरिएको थियो। तर, खेलको स्वरूप फेरिँदै छ। आजकलका खेलाडीहरू वर्षैभरि विभिन्न देशका टी-२० लिगहरू (फ्रेन्चाइज क्रिकेट) खेल्छन्। यसले उनीहरूलाई अन्तर्राष्ट्रिय क्रिकेटको जस्तै दबाब झेल्न र क्षमता तिखार्न मद्दत गरेको छ।
यही कारणले गर्दा विश्वका स्काउटहरूले अब नेपालका दीपेन्द्रसिंह ऐरी जस्ता ब्याटर र उत्कृष्ट फिल्डरलाई पिएसएल (पिएसएल) जस्ता लिगका लागि छनोट गर्न थालेका छन्। त्यस्तै अमेरिकाका आन्द्रेस गौस जस्ता खेलाडीले लिग क्रिकेटमा १२० रनको विशाल इनिङ खेलेर आफ्नो क्षमता प्रमाणित गरिसकेका छन्।
नेदरल्यान्ड्सका पल भान मिकरेन जस्ता खेलाडीहरूले विश्वका विभिन्न लिग खेल्दै महेला जयवर्धने जस्ता दिग्गजहरूसँग ड्रेसिङ रुम सेयर गरिसकेका छन्। जब यी खेलाडीहरू डेभिड वार्नर वा केरोन पोलार्ड जस्ता स्टारहरूसँगै एउटै ट्रफीका लागि लड्छन्, तब उनीहरूमा आत्मविश्वास बढ्छ। यही आत्मविश्वासले गर्दा नै विश्वकपमा अहिले अप्रत्याशित र रोमान्चक खेलहरू भइरहेका छन्।
केही समयअघि मात्र नेपालले इङ्ल्यान्डलाई झन्डै हराएको थियो। इङ्ल्यान्डका स्टार साम करनले पनि स्वीकार गरे, ‘एसोसिएट राष्ट्रहरूले अहिले धेरै क्रिकेट खेल्न थालेका छन् र उनीहरूको स्तर निकै सुध्रिएको छ। नेपाल जस्ता टोलीहरू अब खतरनाक भइसकेका छन्।’
स्कटल्यान्डले पनि इङ्ल्यान्डलाई कडा टक्कर दियो। यी 'सानो' भनिएका टोलीहरूको तयारी र खेलप्रतिको समर्पण लोभलाग्दो छ। नेपाल र स्कटल्यान्डबीचको भिडन्तमा दीपेन्द्र सिंह ऐरीले देखाएको प्रदर्शनले प्रमाणित गर्यो कि साना टोली बीचको प्रतिस्पर्धाले नै उनीहरूलाई थप मजबुत बनाइरहेको छ।
अहिलेको विश्वव्यापीकरणले क्रिकेटमा ठूलो परिवर्तन ल्याएको छ। कसले सोचेको थियो र, नेपाल जस्तो टोलीलाई प्रशिक्षण दिन अस्ट्रेलियाका स्टुअर्ट ल र इयान हार्वे जस्ता प्रशिक्षकहरू आउनेछन्? अहिले ग्यारी कर्स्टन नामिबियासँग छन्, रायन कुक नेदरल्यान्ड्ससँग र भारतलाई पहिलो टी-२० विश्वकप जिताउने लालचन्द राजपुत युएईसँग छन्। यी दिग्गजहरूको अनुभव र ज्ञानले नयाँ पुस्ताका खेलाडीहरूलाई माथि उठाउन मद्दत गरिरहेको छ।
अर्कोतर्फ ठूला देशबाट अवसर नपाएका तर क्षमतावान् खेलाडीहरू एसोसिएट टोलीमा आबद्ध हुनाले पनि खेलको स्तर बढेको छ। रोलोफ भान डर मर्वे जस्ता खेलाडीले दक्षिण अफ्रिका छोडेर नेदरल्यान्ड्सबाट खेल्दा थुप्रै कीर्तिमान बनाएका छन्। यद्यपि, एसोसिएट टोलीहरूका लागि बाटो अझै चुनौतीपूर्ण छ।
अमेरिका र क्यानडा जस्ता टोलीले ठूला टोलीहरूसँग खेल्न लामो समय कुर्नुपर्ने बाध्यता छ। यदि उनीहरूले थप अवसर पाए भने खेल अझै सुधारिने निश्चित छ।
इटालीका ग्रान्ट स्टुअर्टले इङ्ल्यान्डविरुद्ध जितको नजिक पुर्याएको त्यो पल होस्, वा नेपालका खेलाडीहरूको संघर्ष—यी सबैले खेलको रोमाञ्चकतालाई जीवित राखेका छन्। खेलको सुन्दरता नै यही हो कि यहाँ कुनै पनि बेला जे पनि हुन सक्छ।
अब समय आएको छ कि हामीले यी साना टोलीहरूको जितलाई 'अपसेट' भन्न छोडौँ। यदि भोलि अमेरिकाले भारतलाई हरायो वा नेदरल्यान्ड्सले पाकिस्तानलाई हरायो भने, त्यो अप्रत्याशित घटना मात्र हुने छैन, बरु उनीहरूको कडा मिहिनेतको प्रतिफल हुनेछ। अब क्रिकेटमा 'सानो' र 'ठूलो' को पर्खाल भत्किँदै छ।
-क्रिकइन्फोका लागि अलगप्पन मुथुले लेखेको लेखको भावानुवाद
-1746009348.jpg)
