घुमघाम केवल समय बिताउने माध्यम होइन; यो जीवनलाई नजिकबाट बुझ्ने, महसुस गर्ने र पुनः परिभाषित गर्ने एउटा गहिरो र अर्थपूर्ण प्रक्रिया हो। दैनिक व्यस्तता, जिम्मेवारी र एउटै तालिकामा बाँधिएको जीवनबाट केही समय टाढा गएर नयाँ ठाउँहरूको खोजी गर्नु आत्मासँगको पुनः संवाद जस्तै लाग्छ।
भनिन्छ, 'यात्राले दूरी मात्र घटाउँदैन, यसले मनभित्र थुप्रिएको थकानलाई पनि बिस्तारै पखालिदिन्छ।'
प्रकृतिको काखमा रहेका शान्त, हरियालीले भरिएका स्थानहरूले मानिसलाई केवल विश्राम मात्र होइन, नयाँ ऊर्जा र जीवनप्रति नयाँ दृष्टिकोण पनि प्रदान गर्छन्।
यही अनुभूतिलाई आत्मसात गर्दै हामीले एउटा सानो तर अर्थपूर्ण योजना बनायौँ।
साथीको जन्मदिनलाई केही फरक तरिकाले मनाउने। भव्यता र औपचारिकताभन्दा टाढा, साँचो खुसी र आत्मीयता खोज्ने प्रयासमा हामीले काठमाडौँ नजिकैको गन्तव्य रोज्ने निर्णय गर्यौं।
अन्ततः हाम्रो छनोट इन्द्रसरोवर (कुलेखानी ताल) मा पुगेर अडियो, जहाँ प्रकृति, शान्ति र मित्रताको अद्भुत संगम भेटिन्छ।
बिहानको ताजगीसँगै हाम्रो यात्रा सुरू भयो। ठीक ८ बजे साथीहरू मलाई लिन आइपुगे, र हामी बल्खु हुँदै अघि बढ्यौँ। बाटोका लागि कफी, केही खानेकुरा र स्न्याक्स पनि साथमा थियो। चोभारमा छोटो विश्राम, केही तस्वीरहरू, र बिहानको स्वच्छ हावाको स्पर्शले यात्रालाई सुरूदेखि नै जीवन्त बनायो।
गाडीभित्र हामीले Spotify प्रयोग गरेर बाल्यकाल र किशोरावस्थाका यादगार गीतहरूको सुन्दर संगीत अनुभव गरिरहेका थियौँ। बाहिर हरियाली फैलिँदै थियो, र साथीहरूको हाँसो ठट्टाले वातावरणलाई झन् उज्यालो बनाइरहेको थियो। त्यो क्षणले हामीलाई एउटा गहिरो सत्य सम्झाइरहेको थियो, 'साँचो मित्रता दूरीले होइन, सँगै बिताएका क्षणहरूले मापन हुन्छ।'
हामीलाई यस्तो लागिरहेको थियो, मानौँ समय केही वर्ष पहिले फर्किएको छ, र हामी फेरि स्कुलका दिनहरूमा रमाइरहेका छौँ। स्कूलले आयोजना गरेको शैक्षिक भ्रमण जस्तो अनुभव भइरहेको छ, र हामी अत्यन्तै खुसी छौँ। म ड्राइभिङ सिटमा बस्दा मोनिटर भएको अनुभूति भइरहेको थियो।
करिब डेढ घण्टाको सहज यात्रापछि जब हामी त्यहाँ पुग्यौँ, तब आँखाअगाडि खुलिएको दृश्यले मनलाई तुरुन्तै बाँधेर राख्यो। हरियाली डाँडाकाँडाबीच फैलिएको विशाल ताल, निलो हरियो पानीमा परावर्तित आकाश, र वरिपरि व्याप्त शान्त वातावरणले सम्पूर्ण दृश्यलाई जीवन्त चित्रझैँ बनाइरहेको थियो। त्यसपछि हामीले रमणीय स्थानमा अवस्थित एउटा रिसोर्टलाई आफ्नो आधारबिन्दु बनायौँ, जहाँबाट देखिने दृश्यहरूले मनमा गहिरो सन्तोष र अवर्णनीय आनन्द भरिरहेका थिए।
त्यसपछि हाम्रो यात्राको सबभन्दा रोमाञ्चक अध्याय सुरू भयो त्यो हो मोटरबोटको सवारी। तालको बीच भागतिर अघि बढ्दै जाँदा पानी चिर्दै अघि बढ्ने बोटको गति, अनुहारमा ठोक्किने चिसो हावा, र चारैतिर फैलिएको हरियालीले मनलाई पूर्ण रूपमा मन्त्रमुग्ध बनाइरहेको थियो। पानीमाथि खेल्ने हल्का तरंगहरू र त्यससँगै बढ्दो उत्साहले त्यो क्षणलाई अविस्मरणीय बनायो।
'प्रकृतिको बीचमा बिताएका केही घण्टाहरू, सहरका धेरै दिनभन्दा गहिरा र अर्थपूर्ण हुन्छन्,' भन्ने अनुभूति हामीले त्यहीँ महसुस गर्यौं।
त्यहाँ वरिपरि अन्य आकर्षणहरू पनि थिए जस्तै जिपलाइन, भेँडा फार्म, झरना जस्ता स्थलहरू, जसले त्यो क्षेत्रलाई अझ जीवन्त बनाइरहेका थिए। तर समयको अभावका कारण ती सबै अनुभव गर्न नसकिए पनि, त्यो अधुरो यात्राले नै पूर्ण सन्तुष्टि दिएको थियो। हामीले फेरि फर्कने वाचा गर्दै दिनभरका रमाइला क्षणहरू मनभित्र सुरक्षित राखेर फर्कने निर्णय गर्यौं।
यद्यपि यो ताल जलविद्युत उत्पादनका लागि निर्माण गरिएको कृत्रिम संरचना हो, यसको सौन्दर्यले त्यो यथार्थलाई पूर्ण रूपमा ओझेलमा पारिदिन्छ। कुनै पनि कोणबाट हेर्दा यो पूर्ण रूपमा प्राकृतिक लाग्छ, पोखराका तालहरूको झल्को दिने, शान्त र आत्मीय। हरियालीले घेरिएको यस तालले मनमा एउटा गहिरो शान्ति र स्थिरता भर्ने काम गर्छ।
त्यसपछि हामीले त्यहाँको स्थानीय स्वाद पनि अनुभव गर्यौं। तालको चिसो पानीमा पाइने ताजा माछासँग लिएको लन्च केवल भोजन मात्र थिएन, त्यो यात्राको अर्को महत्वपूर्ण अध्याय थियो।
'खाना केवल स्वाद होइन, त्यो सम्झनाको पनि हिस्सा हो,' भन्ने कुरा हामीले त्यहीँ महसुस गर्यौं।
दिनको अन्त्यतिर फर्किँदा हामीसँग केवल फोटो र भिडिओ मात्र थिएनन्; हामीसँग स्मृतिहरू थिए त्यो मन मित्रताको, हाँसोको, र प्रकृतिसँगको गहिरो सम्बन्धको।
'साँचो यात्राको अन्त्य गन्तव्यमा हुँदैन, त्यो त सम्झनामा बाँचिरहन्छ,' भन्ने सत्य हामीले त्यो दिन पूर्ण रूपमा आत्मसात गर्यौं।
अन्ततः, इन्द्रसरोवरको त्यो छोटो तर गहिरो यात्राले हामीलाई एउटा महत्वपूर्ण पाठ सिकायो कि खुसी टाढा होइन, सँगै हुने मान्छेहरू, सरल योजना, र प्रकृतिसँग बिताइएका साना तर अर्थपूर्ण क्षणहरूमा नै लुकेको हुन्छ।
