माघको यो सिरेटोभन्दा चिसो त
अचेल सत्ताको लुछाचुँडी र नेताहरूको बोली भएको छ
काठमाडौँको सडकदेखि सर्वोच्चको इजलाससम्म
एउटै प्रश्न झुन्डिएको छ—
के यो देश बन्छ कि पार्टी मात्रै बन्छ?
एकातिर विरासत जोगाउने अन्तिम लडाइँ छ
अर्कोतिर विरासत भत्काउने नयाँ हुटहुटी
कसैलाई 'टिकट' को चिन्ता छ, कसैलाई 'रिट' को त्रास
तर कसलाई छ— यो देशको अन्तिम सासको सुर्ता?
तर नझुक्किनुस्
यो कुनै निराश कविले लेखेको विलाप होइन
यो त ब्युँझिएको एउटा सचेत नागरिकको हुङ्कार हो
यो माघले एउटा कुरा पक्का गरेको छ—
अब 'बा' हरूको आशीर्वादले मात्रै चुनाव जितिने छैन
अब 'दाइ' हरूको खल्तीको टिकटले मात्रै सत्ता चल्ने छैन।
सिंहदरबारको कुर्सी अब 'म्युजियम' को वस्तु होइन
जनताको पसिनाको हिसाब बुझाउने 'डेस्क' हुनुपर्छ
आगामी सूर्योदयले कुनै व्यक्तिको जित होइन
एउटा युगको परिवर्तनको घोषणा गर्नुपर्छ।
हामीले धेरै हेर्यौँ—
गुटभित्रको फुट र फुटभित्रको लुट
हिजो जो जेलमा सँगै थिए, आज उनीहरू नै खेलमा छन्
जनता भने अझै पनि उही पुरानो भेलमा छन्
अब हेर्नु छ—
मतपत्रमा कोरिने त्यो एउटा छापले
कसरी उखेल्छ वर्षौँदेखि गाडिएको स्वार्थको जरो।
पात्रहरू फेरिए तर प्रवृत्ति फेरिएन
झन्डाहरू फेरिए तर डन्डा फेरिएन
एउटा अनुहार निस्कँदा हल्लिने तिम्रो किल्ला
अहिले गाउँ-गाउँमा जागेका नयाँ चेतना देख्दा के होला?
रिट दायर गरेर रोक्न खोजिएको जनलहर
जब मतपेटीमा खस्छ, तब तिम्रो घमन्ड के होला?
सडकमा टायर बालेर क्रान्ति गर्ने दिन गए
अब त दिमागमा विवेक बालेर परिवर्तन गर्ने दिन आए
तिमीले बाँड्ने आश्वासनका ती पुराना रीतहरू
अब हाम्रा सचेत भोटका लागि 'ब्रेक' लाग्ने गेटहरू हुनेछन्
यो मतदाताले अब प्रश्न सोध्न थालेको छ
तिम्रो कार्यकालको हिसाब, किताबमै खोज्न थालेको छ।
सपना देखाउनेको लर्को छ, काम गर्नेको खडेरी
खै कतिन्जेल बस्छौ तिमी, झुटको यो घेरा फेरि
आगामी त्यो चुनावी दिन
कसैका लागि अस्ताउँदो जून हुनेछ
त कसैका लागि नयाँ बिहानीको सिन्दूर हुनेछ।
तिमी घोषणापत्रमा 'सपना' लेखिरहनु
हामी मतपत्रमा 'सच्चाइ' लेख्नेछौँ
तिमी सत्ताको खेलमा 'गोटी' चाल्दै गर
हामी व्यवस्था बदल्न 'चोट' हान्नेछौँ।
किनकि यो देशको नागरिक
अब केवल 'दर्शक' मात्र होइन
यो नाटकको अन्त्य गर्ने 'निर्देशक' पनि हो
नयाँ सूर्योदय टाढा छैन
मात्र हामीले आफ्नो चेतनाको झ्याल खोल्न बाँकी छ
यो महाभारतको अन्त्य कुनै अदृश्य शक्तिले होइन
हाम्रो एउटा औँलाको छापले गर्नेछ।