सपनाका भारीहरूले थिचिएर
यो अनन्त दौडमा सामेल छ मान्छे
बजारमा कोही खुसीको मोलमोलाइ गरिरहेछ
त कोही आफ्नै छातीभित्र पीडाको कुरुक्षेत्र लुकाइरहेछ।
भीडको यो महासागरमा
आज मान्छे आफ्नै परिचयसँग तर्सिएर
अनुहारमा एउटा कृत्रिम 'प्लास्टिकको मुस्कान' लगाएर हिँड्छ
जहाँ अग्ला महलहरूले आकाश त टेके
तर मनको पिँढी झन्झन् साँघुरिँदै गयो।
इँटा र सिमेन्टका यी निर्जीव पर्खालभित्र
मानवीय संवेदनाका झिल्काहरू निसास्सिएका छन्
हाम्रो मित्रता आज 'नेटवर्क' भित्र कैद छ—
हजारौँ 'लाइक' हरूको भीडमा हामी हराएका छौँ
तर छिमेकीको सुस्केरा सुन्न भने झ्यालका पर्दाहरू तान्छौँ।
खेतका गराहरूमा किसानको पसिनासँगै सपना उम्रिनुपर्ने
तर यहाँ त सपनाहरू माटोमै पुरिन्छन्—
केवल भाषणका ओभानो मञ्चहरूमा मात्रै
कागजी विकासका फूलहरू गमक्क फुलेका छन्।
कतै भोकले रित्तिएका पेटहरूको चित्कार छ
कतै भोगले डकारिरहेका स्वार्थहरूको थुप्रो छ
यस्तो लाग्छ— यो संसार भावनाको घर होइन
केबल एउटा रङ्गिन बजार हो।
तर यात्री!
निभेका आँखाहरूमा अझै केही झिल्काहरू बाँकी छन्
शून्यताको गर्भबाटै इतिहासको नयाँ अध्याय जन्मन्छ
त्यसैले,
त्यो निःस्वार्थ बाल्यकालको धमिलो ऐना एकफेर पुछेर हेर
मनमा जेलिएको स्वार्थको माकुरी जालो पखाल
किनकि
वास्तविक जीवन त त्यही हो, जो अरूका लागि मैनबत्ती बनेर पग्लिन्छ।
