प्रेम संसारको सबैभन्दा सुन्दर अनुभूतिहरूमध्ये एक हो। यो भावना कुनै योजना बनाएर आउने कुरा होइन। कहिलेकाहीँ कसैको मुस्कान, व्यवहार, बोली वा साधारण उपस्थितिले नै मनमा विशेष स्थान बनाइदिन्छ।
प्रेमले जीवनलाई रंगिन बनाउँछ, सपनाहरूलाई अर्थ दिन्छ र हृदयलाई नयाँ अनुभूतिहरूले भरिदिन्छ। तर सबै प्रेमकथाहरू पूर्ण हुँदैनन्। केही प्रेमहरू यस्ता पनि हुन्छन्, जो मनभित्रै सीमित रहन्छन्। लाज, संकोच र गुमाउने डरका कारण ती भावनाहरू कहिल्यै शब्दमा व्यक्त हुन सक्दैनन्।
कसैलाई मन पराउनु सजिलो हुन सक्छ तर त्यो भावना उसैलाई व्यक्त गर्नु सधैँ सहज हुँदैन। विशेष गरी जब सम्बन्धको मूल्य धेरै ठुलो हुन्छ। कहिलेकाहीँ मनमा धेरै कुरा हुन्छन्, तर ओठसम्म आइपुग्दा शब्दहरू हराइदिन्छन्। हृदयले प्रेम स्वीकार गरिसकेको हुन्छ, तर डरले त्यसलाई बाहिर आउन दिँदैन।
लाज मानिसको स्वाभाविक गुण हो। तर यही लाज कहिलेकाहीँ भावनाहरूको सबैभन्दा ठुलो बाधा बन्न पुग्छ। मनमा हजारौँ शब्दहरू भए पनि सही समयमा ती शब्दहरू बोल्ने साहस जुट्न सक्दैन। कसैलाई आफ्नो भावना सुनाउन खोज्दा हृदयको धड्कन बढ्छ, सोचहरू अलमलिन्छन् र अन्ततः मौनताले जित्छ। यही मौनताभित्र अनगिन्ती अधुरा वाक्यहरू र अपूर्ण सपनाहरू लुकेका हुन्छन्।
तर प्रेम व्यक्त हुन नसक्नुको कारण केवल लाज मात्र होइन। यसको पछाडि गहिरो डर पनि लुकेको हुन्छ। त्यो डर अस्वीकारको मात्र हुँदैन, बरु सम्बन्ध नै गुम्ने सम्भावनाको हुन्छ। यदि भावना व्यक्त गरियो भने के प्रतिक्रिया आउला? यदि त्यो भावनालाई स्वीकार गरिएन भने के सम्बन्ध पहिले जस्तै रहनेछ? यदि दूरी बढ्यो भने के हुनेछ? यस्ता प्रश्नहरूले मनलाई बारम्बार घेरिरहन्छन्।
कहिलेकाहीँ मौन रहनु नै सुरक्षित विकल्प जस्तो लाग्छ। किनकि मौनतामा कम्तीमा सम्बन्ध त बाँकी रहन्छ। भावना लुकाएर भए पनि प्रिय व्यक्तिको उपस्थितिलाई महसुस गर्न सकिन्छ। तर समय बित्दै जाँदा यही मौनता पीडाको कारण बन्न थाल्छ। मनभित्र थुप्रिएका भावनाहरूले बिस्तारै बोझको रूप लिन थाल्छन्। व्यक्त हुन नसकेका शब्दहरू स्मृतिमा कैद हुन्छन् र प्रत्येक भेटमा नयाँ पीडा थपिदिन्छन्।
प्रेममा सबैभन्दा कठिन कुरा भनेको आफूले मन पराएको व्यक्तिलाई अरू कसैसँग खुसी देख्नु हो, जबकि आफ्ना भावनाहरू कहिल्यै व्यक्त गर्न सकिएको हुँदैन। त्यो अवस्थामा खुसी र पीडा दुवै सँगसँगै महसुस हुन्छन्। एकातिर प्रिय व्यक्तिको खुसी देखेर आनन्द लाग्छ भने अर्कोतिर आफ्ना भावना सदैव अधुरा रहने सम्भावनाले मन दुख्छ।
धेरै प्रेमकथाहरूको अन्त्य अस्वीकारमा हुँदैन, बरु मौनतामै हुन्छ। केही भावनाहरू यति गहिरा हुन्छन् कि तिनलाई शब्दमा व्यक्त गर्न सकिँदैन। वर्षौँसम्म मनभित्र बसेका भावनाहरूले कहिलेकाहीँ एउटा प्रश्न जन्माउँछन् यदि त्यो दिन साहस गरेर सबै कुरा भनिएको भए के हुन्थ्यो होला?
जीवनमा असफलताको पीडा केही समयपछि कम हुन सक्छ, तर अवसर गुमाएको पछुतो भने लामो समयसम्म रहिरहन सक्छ। प्रेमको सन्दर्भमा पनि यही कुरा लागू हुन्छ। अस्वीकारको डरले धेरै मानिसहरू आफ्ना भावनाहरू लुकाइरहन्छन्। तर समयले कसैलाई पर्खेर बस्दैन। दिनहरू बित्छन्, परिस्थितिहरू बदलिन्छन् र कहिलेकाहीँ भावना व्यक्त गर्ने अवसर सधैँका लागि हराएर जान्छ।
साँचो प्रेम स्वार्थरहित हुन्छ। यसमा प्रिय व्यक्तिको खुसी नै सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण हुन्छ। त्यसैले कहिलेकाहीँ आफ्ना भावनाहरूलाई मौन राखेर पनि कसैको खुसीको कामना गरिन्छ। तर त्यसो भन्दैमा मनभित्रको प्रेम समाप्त हुँदैन। बरु त्यो अझ गहिरो बन्दै जान्छ र सम्झनाहरूको रूपमा हृदयमा बसिरहन्छ।
लाज र डरले धेरै सुन्दर सम्भावनाहरूलाई अधुरो बनाएका छन्। ती भावनाहरूले शब्द पाउन सकेका हुँदैनन्, तर त्यसको अर्थ प्रेम कम थियो भन्ने होइन। कहिलेकाहीँ सबैभन्दा गहिरो प्रेम त्यही हुन्छ, जुन कहिल्यै व्यक्त हुन सक्दैन। जसले जीवनभर एउटा मीठो तर पीडादायी सम्झना बनेर साथ दिन्छ।
अन्ततः प्रेमको सबैभन्दा ठुलो दुख अस्वीकार हुनु होइन। सबैभन्दा ठुलो दुख भनेको मनमा यति धेरै भावना हुँदाहुँदै पनि तिनलाई कहिल्यै व्यक्त गर्न नसक्नु हो। जीवनको कुनै मोडमा उभिएर एउटै प्रश्न दोहोर्याइरहनु हो, यदि त्यो दिन साहस गरेर मनको कुरा भनिएको भए आज कथा कस्तो हुन्थ्यो होला?
