असारको यो लामो साँझ
आकाशले बादलको ओढनी ओढेको छ
छानामाथि झरीले कविता लेखिरहेको छ
र मेरो मनले तिम्रो नामलाई
बिस्तारै हरेक थोपामा पढिरहेको छ।
कति अचम्म छ है
प्रकृतिले संसारभरि यति धेरै सुन्दरता छरे पनि
मेरो आँखाले भने
तिम्रो एउटा मुस्कानमै
पूरै ऋतु भेटेको छ।
तिम्रा आँखा
हिमालको काखबाट बगेको निर्मल खोलाजस्ता
जहाँ हेर्दा मनका सबै थकान
आफैँ बगेर हराउँछन्
तिम्रो मुस्कान
पहिलो पानीले भिजेको माटोको सुवासजस्तै
जसलाई देख्न सकिँदैन
तर महसुस नगरी बस्न पनि सकिँदैन।
तिम्रो बोली
साँझपख गाउँको मन्दिरबाट बज्ने घण्टीजस्तो
शान्त, पवित्र र आत्मासम्म पुग्ने
तिम्रो सरलता
धान-बारीमाथि टल्किएको शीतजस्तै
निस्वार्थ, स्वच्छ र निष्कलङ्क।
तिमीलाई हेर्दा
लाग्छ, ईश्वरले कुनै दिन
हतार नगरी
मनभरि धैर्य र माया मिसाएर
एउटा अनुपम सिर्जना गरेका रहेछन्।
असारको यो झरीले
धरतीलाई हरियाली दिन्छ
तर तिम्रो उपस्थितिले
मनलाई आशा दिन्छ
यही त फरक हो
प्रकृतिले फूल फुलाउँछ
तर तिमीले भावना फुलाउँछौ।
यदि चन्द्रमाले उज्यालोमा घमन्ड गर्छ भने
उसलाई तिम्रो अनुहार देखाइदेऊ
यदि गुलाफले सुगन्धमा गर्व गर्छ भने
उसलाई तिम्रो कोमल मनसँग भेटाइदेऊ
यदि इन्द्रेणीले आफ्ना सात रङको कथा सुनाउँछ भने
उसलाई भनिदेऊ
एउटा निर्मल हृदयको उज्यालो
सात रङभन्दा पनि सुन्दर हुन्छ।
आज यो वर्षे रातमा
मेरो मनले कुनै प्रतिज्ञा गर्दैन
कुनै ठुलो वाचा पनि गर्दैन
यति मात्र चाहन्छ
समयले जति ऋतु फेरोस्
बादलले जति पटक आकाश ढाकोस्
तिम्रो मनको उज्यालो कहिल्यै नओइलाओस्।
किनकि संसारमा
रूपले आँखा जित्ने मानिस धेरै भेटिन्छन्
तर आत्मालाई शान्ति दिने मानिस
सायद एक पटक मात्र भेटिन्छन्
र मेरो विश्वास छ
असारको यो अविरल झरीजस्तै
तिमी पनि स्नेह, ममता र अपनत्वको
अविरल संगीत हौ
जसलाई शब्दले होइन,
मनले मात्र पूरा सुन्न सकिन्छ।
