हाँगाबाट झरेका पातहरू
केवल ऋतु परिवर्तनका साक्षी होइनन्,
ती त समयले पहेँलाएका स्मृतिका पाण्डुलिपि हुन्,
जहाँ हरियो उमेरका अनगिन्ती कथाहरू
अझै नसुक्दै कतै सुरक्षित छन्।
कुनै दिन
आकाशको नीलिमासँग आँखा जुधाउँथे ती
घामका औँलाहरूमा आफ्नो अस्तित्व सुम्पन्थे,
बतासको लयमा जीवनको गीत गाउँथे
आज समयको कठोर पदचापमुनि
आफ्नै अस्तित्वको आवाज खोजिरहेका छन्।
कति अनौठो छ—
जसले कहिल्यै हाँगालाई सुन्दरता दिए,
आज तिनै पातहरू हाँगाका लागि
अतीतका केही पहेँला सम्झना मात्र भएका छन्।
न रुखले फर्केर बोलाउँछ,
न बतासले पुरानो आत्मीयता सम्झन्छ;
मौसम बदलिन्छ, सम्बन्ध बदलिन्छन्,
र स्मृतिहरू मात्रै चुपचाप बाँकी रहन्छन्।
सायद झर्नु भनेको हराउनु होइन,
आफू बाँचेको समयलाई बिदाइ गर्नु हो
सायद बिछोड भनेको अन्त्य होइन,
अर्कै अस्तित्वमा रूपान्तरित हुनु हो।
हे झरेका पातहरू!
तिमीहरूको मौनतामा मैले जीवन पढेको छु—
यहाँ कसैको हरियाली स्थायी छैन,
कसैको वसन्त शाश्वत छैन।
जसरी तिमीहरू माटोमा विलीन भएर
नयाँ पालुवाको सम्भावना जन्माउँछौ,
त्यसरी नै मानिस पनि
आफ्ना बिछोड, पीडा र विस्मृतिभित्र
नयाँ जीवनको अर्थ खोजिरहन्छ।
अन्ततः,
झरेका पातहरू मरेका हुँदैनन्,
ती त केवल रुखबाट माटोसम्मको
एउटा लामो यात्रामा निस्किएका हुन्छन्—
जहाँ अन्त्यको गर्भबाट
फेरि एउटा वसन्त जन्मिने प्रतीक्षामा हुन्छ।
