रातको साढे दुई बजिसकेको थियो। तीन वर्ष पनि बितेछ... बिन्दुलाई थाहा छ आज उसलाई निद्रा लाग्दैन। ओछ्यानबाट उठेर कुर्सीमा बसेर पलङतिर हेरिन्। केशव मस्त निद्रामा सुतिरहेको थियो। कहिलेकाहीँ बिन्दुले सोच्छे– यो मान्छे जीवनभर यतिसाह्रो कसरी निश्चिन्त रहन सकेको होला?
सबै कुरा सहज रूपमा चल्नु मात्र जीवन होइन। झ्यालबाहिर हेरिन्; टाढा चम्किरहेको सडक बत्तीमा उडिरहेका केही कीराहरू, सुनसान सडक र पुस–माघ महिनाको यो समयमा बिरलै देखिने अलिकति कुहिरो देखिएको थियो। एक्कासि शरीरमा हलचल आएजस्तो भयो। उनलाई ऐनाको अगाडि गएर गाउन फुकालेर उभिन अझै पनि रमाइलो लाग्छ।
आफ्नो शरीर कुनै पनि केटीले ईर्ष्या गर्न योग्य छ भन्ने थाहा पाउँदा उनको मनमा लुकेको लाजले अनुहार छोप्यो। कसिलो छाला, सुडौल बढेको छाती, गहिरो काटिएको कम्मर, चिल्लो चम्किलो मांसपेशी, सुडौल नितम्ब, चम्किलो गुलाबी रङ र अनुहारमा डुबेका हल्का खैरो आँखा, यी उनका गुणहरू हुन्।
अचानक मनोजसँगका पलहरू सम्झेर बिन्दुको अनुहारमा मुस्कान छरपस्ट भयो। मनोजले भन्ने गर्दथ्यो, 'रूख र बोटबिरूवा जस्तै हाम्रो जीवनमा पनि सम्बन्ध छ। जसमध्ये केही पहिलेदेखि नै हामीसँग छन्, कुनै हाम्रो जीवनको अन्त्यसम्म रहन्छन्, कोही मौसमी फूलहरू जस्तै धेरै सुन्दर हुन्छन्, तर केवल एक मौसमका लागि रहन्छन्।'
'अनि तिमी मेरो जीवनमा कुन बिरूवा हौ त?' बिन्दुले मुस्कुराउँदै उसलाई जिस्काएकी थिइन्।
'मलाई उखुको रूपमा लिनु, रसिलो छु, वर्षौं काम लाग्छु।'
उनीहरू दुवै ठूलो स्वरले हाँसेका थिए। मनोजले एकदमै छिटो जबाफ दिएको थियो। उसको शब्दहरूको अर्थ केही वर्षपछि बिन्दु तौलिहवा फर्किने कुरामा थियो। बिन्दुको मनमस्तिष्कमा कसरी मनोजले कब्जा जमायो, उनलाई पत्तै भएन। उनीहरूको भेट पनि अचानक भएको थियो, पुष्पाकी छोरी रश्मीको जन्मदिनको पार्टीमा। त्यहाँको भीड र सङ्गीतको कोलाहल थकाउने किसिमको थियो। बिन्दु छेउको सोफामा बसिरहेकी थिइन्। अलिकति हल्का महसुस भएपछि छेउमा हेर्दा, पार्टीबाट पूर्णतया अलग भएर बसिरहेको २४-२५ वर्षको एउटा आकर्षक युवक आँखा चिम्लेर, टाउको र पिठ्युँ सोफामा अड्याएर आरामले सुतिरहेको देखिन्।
त्यति नै बेला पुष्पाले आएर भनिन्, 'थाक्यौ दिदी?' त्यसपछि उसको नजर सुतेको युवकमा पर्यो, उनले भनिन्, 'तिमी यहाँ सुत्न आएका हौ...!' त्यसपछि उसको अनुहारलाई हातले समातेर हल्लाइन्।
'ए भाउजू! म आँखा बन्द गरेर बसेको थिएँ,' भन्दै मुसुक्क हाँस्यो।
पुष्पाले परिचय गराइन्, 'उहाँ हुनुहुन्छ मेरो बिन्दु दिदी, अहिले भिनाजु यतै सरूवा भएर आएका छन्; दिदी उहाँ मनोज, गणेशको साथी...।'
'तर गणेश ज्वाइँ र उहाँको उमेर एउटै जस्तो लाग्दैन,' बिन्दुले भनिन्।
'उनी गणेशभन्दा आठ वर्ष कान्छो हुन्, तर उसको सबैभन्दा मिल्ने साथी...।' त्यसपछि उनले भनिन्, 'मनोज, दिदीको ख्याल राख्नु है।'
'अरे, मलाई यहाँबाट कसैले उठाएर लैजान्छ र?' बिन्दुले पुष्पालाई भनिन्।
'तिमीलाई साथी होस् भनेर भनेको हुँ।' पुष्पा मुस्कुराउँदै बाँकी पाहुनाहरूसँग मनोरञ्जन गर्न गइन्। बिन्दुले मनोजतर्फ फर्केर हेरिन्, ऊ फेरि सुतिरहेको थियो।
***
केशव कपिलवस्तुबाट यहाँ सरूवा भएपछि बिन्दु पोखरा आएकी थिइन्। पुष्पा यही सहरमा भएका कारण यहाँ आउने–जाने क्रम चलिरह्यो तर, बसोबास टाढा भएपछि एक्लोपनले सताउन थाल्यो। छोरी भूमिका कति छिट्टै हुर्किइन्। यो वर्ष मेडिकल कलेजमा भर्ना भएपछि उनी त्यहाँ सरिन्। गाउन लगाएर कोठामा फर्किएर कुर्सीमा बसिन्। केशवलाई ओछ्यानमा सुतिरहेको देख्दा बिन्दुलाई जीवन एकदम सरल लाग्छ।
केशवको सट्टा ओछ्यानमा मनोज भइदिएको भए जीवन कति स्वतन्त्र र गतिशील हुन्थ्यो। बिन्दुले मनोजलाई दोस्रो पटक पनि पुष्पाको घरमा भेटेकी थिइन्। उसले एउटा प्यारो सानो सेतो कुकुरलाई काखमा लिएर आएको थियो। उसले कुकुरलाई रश्मीको काखमा राखिदियो। त्यस्तो प्यारो कुकुर देखेर रश्मी र दिपेश निकै खुसी भएका थिए।
त्यसपछि सबै जना खानाको टेबुलमा आए।
'मनोज, सायद तिमीले केशवलाई भेटेका छैनौ। गत महिना मात्रै पोखरा आएका हुन् र उसको नाम केशव हो।' गणेशले दुवैको परिचय गराइदिए। मनोजले चुपचाप हात जोडेर नमस्कार गर्यो।
केशवले अर्जुनलाई भने, 'कहिलेकाहीँ हाम्रो घरमा पनि आउनुस्।'
'हस्।'
'दिदी फिस्टेल कोलोनीमा एक्लै बस्छे।' पुष्पाले मनोजलाई भनिन्, 'तिमीले दिदीलाई बजार आउन–जान मद्दत गर्ने गर है।'
'ए! हुन्छ।'
बिन्दुलाई पछि मात्र थाहा भयो कि मनोज कम बोल्ने र शब्दको सही प्रयोग गर्ने मान्छे हो। रातको तीन बजिसकेको थियो। त्यो रात कहिल्यै नसकियोस् झैँ लागिरहेको थियो उनलाई। पाखुरामा किन हो कुन्नि रौँहरू ठाडो भएका छन्। तिनीहरूमा हत्केला रगड्दा राम्रो लागिरहेको थियो। यदि यी हत्केलाहरू मनोजका हुन्थे भने, त्यो स्पर्श तातो हुन्थ्यो होला, सायद पूरै शरीरलाई जलाउने थियो। सधैँ त्यस्तै लाग्थ्यो बिन्दुलाई, जब–जब मनोजका औँलाहरूले शरीरमा स्पर्श गर्दथे, एक प्रकारको तरङ्ग उत्पन्न हुन्थ्यो। वास्तवमा, सबै पुरूषहरू समान हुँदैनन्। तनमन, बल, यौवन सबै फरक हुँदो रहेछ र अझ धेरै भिन्नता त यिनीहरूको संयोजन र नियन्त्रणमा हुँदो रहेछ। किशोरावस्थादेखि नै बिन्दुले पुरूषका चाहना र अभिव्यक्तिको विविधतालाई नियाल्दै आएकी थिइन्।
***
बिन्दुले अझै पनि समयले गुमाएको आफ्नो पहिलो माया हेमराजलाई सम्झिन्छिन्। हेमराज र बिन्दुले त्यो रोमान्टिसिजमले भरिएको ह्याङओभर अचानक टुट्छ भन्ने कल्पना पनि गरेका थिएनन्। बिन्दु स्नातकको दोस्रो वर्षमा अध्ययन गर्दै थिइन्। आमाले जहिले पनि विवाहमा मात्र छोरीको भविष्य सुरक्षित देखेकी थिइन्। बुबाको मृत्युपछि परिवारको लागि ठूलो आडभरोसा टुट्यो। त्यसपछि आमाको सहारा उनका भाइहरू मात्र थिए। उनकै भर परेर उनी आफ्ना दुई छोरीलाई लिएर दमौली छोडेर गगनगौँडा आएर आमाघरमा बस्न थालिन्। सबै राम्रै चलिरहेको थियो। उनीहरूको मामाघरकी हजुरआमा र तीन मामाको सहयोगले जीवन पुनः सहज भएर आएको थियो तर त्यो धेरै दिन रहेन, टुट्यो।
आमा पुष्पालाई लिएर काकाको घरमा जानुभएको थियो। गर्मीको त्यो समयमा परीक्षा भएका कारणले बिन्दु जान पाएकी थिइनन्। मामाघरमै थिइन्। हजुरआमा, मामा–माइजू र उनीहरूको छोराछोरीसहितको ठुलो परिवार भीडभाड भए पनि बिन्दुलाई रमाइलै लाग्दथ्यो। तर एक दिन अचानक एउटा घटना घट्यो। बिन्दुको कोठामा भएको एटेच्ड बाथरूमको ढोकाको चुकुल बिग्रिएको थियो। यो ख्याल नगरी उनी नुहाउन थालिन्, किनभने त्यो बाथरूम बिन्दुबाहेक कसैले पनि प्रयोग गर्दैनथ्यो। त्यहाँ अचानक माइला मामा अर्धनग्न अवस्थामा आएर बाथरूममा प्रवेश गर्दा बिन्दु आत्तिएर डरले चिच्याएकी थिइन्। बिन्दु जोडले चिच्याउँदा मामा भाग्नुभयो र तिनी जोगिएकी थिइन्। आमा फर्केपछि बिन्दुले सबै कुरा सुनाइन्। आमालाई आफ्नो असहाय स्थितिले दिनरात सताउन थाल्यो। परिणाम यो भयो कि उनीहरू पुनः दमौली फर्किए। तर आमाले बिन्दुको सुरक्षा तिनको विवाह नै हो भनेर त्यही वर्ष विवाह गरिदिइन्। त्यतिबेला बहिनी पुष्पाको उमेर सानै थियो।
केशव एक असल तर सामान्य व्यक्ति थिए। उसका लागि काम नै महत्त्वपूर्ण थियो। मानसिक स्तरमा उनमा न कुनै उत्साह थियो न त बिन्दु आफूले पनि कुनै इच्छा नै देखाएकी थिइन्। छोरी भूमिकाको जन्मपछि बिन्दुको जीवन पूर्ण रूपमा उसैमा केन्द्रित भएको थियो। श्रीमतीका रूपमा कुशलतापूर्वक घर चलाउनु, बच्चाको हेरचाह गर्नु र बिनाकुनै सङ्कोच शरीर सुम्पनु केशवका लागि ठूलो खुसीको कुरा थियो। कहिलेकाहीँ सोच्दा बिन्दुलाई लाग्थ्यो– उनीहरूले आफ्नो जीवन आफ्नै किसिमले बाँचिरहेका छन्, यसमा गल्ती कहाँ छ र!
***
बिस्तारै एकअर्कालाई चिन्न थालेपछि बिन्दुले मनोजलाई घरमा बोलाउन थालिन्। त्यतिबेला बिन्दुलाई ड्राइभिङ आउँदैनथ्यो। किनमेल गर्ने बजार उनीहरू बस्ने ठाउँबाट टाढा थियो। यस्तो बस्तीमा सवारीसाधनबिना बस्न गाह्रो थियो। नजिकै सजिलैसँग केही भेटिँदैनथ्यो। यो अवस्थामा मनोज निकै सहयोगी भएका थिए। मनोज बिन्दुलाई बारम्बार बजारमा लैजाने–ल्याउने गर्दथ्यो। दिनभरि मनोजसँग बस्न र यात्रा गर्न पाउनु बिन्दुका लागि जीवनका उत्कृष्ट पलहरू जस्तो लाग्थ्यो। बिहेपछि पहिलो पटक एउटा केटा बिन्दुको जीवनमा मिल्ने साथी जस्तै नजिक भएको थियो। त्यसपछि बिस्तारै पुरूषमा परिणत भयो। बिन्दुलाई कार चलाउने तरिका सिकाउँदै गर्दा एक दिन अचानक उसले भनेको थियो, 'म चाहन्छु कि तपाईंलाई कार चलाउन कहिल्यै नआओस् र सधैँ यस्तै सिकिरहनुहोस्। तपाईंसँग समय बिताउन पाउँदा धेरै राम्रो लाग्छ।'
उसको त्यो कुरा सुनेर त्यस बेला बिन्दु छक्क परेकी थिइन्, 'तिमी बौलायौ कि के हो?' बिन्दुले आफूलाई नियन्त्रण गर्ने प्रयास गर्दै जबाफ फर्काइन्। यी चार महिनामा उसको व्यवहार केही बुझ्न थालेकी थिइन्। बिन्दुलाई थाहा थियो, मनोजले मनमा लागेको कुरा मात्रै बोलेको थियो। बिन्दुले गाडी घरतिर फर्काइन्। उनीहरूले आपसमा असहजता महसुस गर्न थालेका थिए। मनोज चुपचाप बसिरहेको थियो। बिन्दुलाई धेरै कुरा भन्न मन लागेको थियो तर ओठ खुल्नै सकेन।
'बाहिर निस्क,' घर पुगेपछि गाडी रोकेर बिन्दुले रिसाएर भनिन्। ऊ चुपचाप तल ओर्लियो र गयो। बिन्दु चाहन्थिन् मनोजले माफी मागोस् र केही स्पष्टीकरण देओस्, तर ऊ चुपचाप केही नबोली गयो। ऊ यसरी जानुले बिन्दुलाई स्तब्ध बनायो। पछि घण्टौँसम्म उसको नम्बरमा डायल गरिरहिन्, तर फोन उठेन। भोलिपल्ट बिन्दु आफै उसको घर पुगिन् तर गेटमा ताला लागेको थियो। फोन अझै पनि उठिरहेको थिएन। बिन्दुले पुष्पासँग उसको बारेमा सोधपुछ गर्दा पनि उसले हिजोदेखि फोन नउठाएको थाहा भयो। गह्रौँ मन लिएर बिस्तारै पाइला चाल्दै घर पुगिन्। मनोज गेटअगाडि उभिरहेको भेटिन्। उनलाई एक थप्पड हानौँ जस्तो पनि लाग्यो, तर मनोजले सधैँ जस्तै शान्त शब्दमा भन्यो, 'हिजो मोबाइल तपाईंको कारमा छुटेको रहेछ।'
'हे भगवान...!' बिन्दुले आफ्नो टाउको समातिन्।
त्यसपछि तीन वर्ष कसरी बित्यो, थाहै भएन। त्यो दिन, जब मनोजले घरमा पहिलो पटक बिन्दुलाई अँगालोमा कसेको थियो, त्यस बेला उनलाई महसुस भयो कि शरीर पनि यौनका लागि बनेको रहेछ। कस्तो सुखमय स्पर्श थियो उसको। अनुहारमा उसको ओठको चुम्बनले बिन्दुको शरीरमा नवयुवतीलाई जस्तै एक किसिमको कम्पन महसुस गराएको थियो। उसका औँलाहरूको चाल अनौठो थियो, कति खुसीसाथ बिन्दुले आफ्नो शरीर मनोजलाई समर्पण गरेकी थिइन्। बिन्दुलाई मनोजको हातले लुगा फुकाल्न रमाइलो लाग्दथ्यो। पूरै वस्त्रहीन भएर मनोजका काखमा बस्दा बिन्दुले आजसम्म केशवको अगाडि कहिल्यै यसरी वस्त्रहीन भएर बसेकी थिइनँ भन्ने महसुस गरिन्। मनोज तिनको जीवनमा एउटा सुखद् अनुभव जस्तै भएर आएको थियो। कुनै साइनो नभएको उसँगको सम्बन्धले जीवनलाई नयाँ उद्देश्य बुझ्ने मौका दियो। अब बिन्दुले जीवनलाई सत्य-असत्य, सही-गलत, पाप-पुण्यभन्दा फरक अनुभव गर्न सिकेकी थिइन्।
***
तीन वर्ष पनि बित्यो, त्यसैले केशव तौलिहवा फर्किनुपर्ने भएको थियो। सामान्य अवस्थामा यो खुसीको पल हुन्थ्यो होला तर अहिले बगेको खोला एक्कासि रोकिएजस्तो लाग्यो बिन्दु र मनोजलाई। बिन्दुलाई थाहा छ– मनोजसँग सधैँभरि बस्न सक्दिनन्, जुन परिवार र समाजको बन्धन हो। मनोजले कस्तो प्रतिक्रिया देखाउला भनेर बिन्दुले सोचिरहेकी थिइन्, त्यसैले तिनले यो कुरा हप्ता दिनसम्म नियन्त्रणमा राखिन् तर हिजो साँझ बिन्दुले उसलाई भन्नैपर्यो। चुपचाप टाउको निहुराएर, केही नबोली, कुनै प्रतिक्रिया नराखी मनोज गएको थियो।
बिहान आठ बजे हिँड्नुपर्ने थियो, चार बजिसकेको छ। बिन्दुको आँखामा निद्रा छैन, केशव पहिले जस्तै निश्चिन्त सुतिरहेको छ। अचानक मोबाइलमा बिपको आवाज आयो। नोटिफिकेसनमा मनोजको नयाँ म्यासेज कविता जस्तो थियो–
'घुम्तीभन्दा अगाडि, जहाँ गुलाबका फूलहरू फुलिरहेका होलान्,
रगतका केही थोपा चम्किरहेका होलान्।
सायद मालीको औँलामा चोट लागेको छ।
जब बिहान निस्कन्छौ त्यहाँ रोकिएर हेर्नु।
जब तिमी जान्छौ मालीको हातमा हेर्नु, तिमीले सुक्दै गरेको घाउ र दाग पाउनेछौ।
कतै नरोकिनु, जीवन साथमा लिएर जानु।
घुम्तीअगाडि जहाँ गुलाबका फूलहरू छन्, त्यहाँ केही सकिएको जस्तो लाग्ला, तिम्रो सपना जस्तै तर म सधैँ तिम्रै सपनामा जिउने छु।'
