छुट्दै गए ती साथहरू
शरदको अन्तिम हावाले पात झारेझैँ
बिना कुनै कोलाहल, बिना कुनै घोषणा
मनको कुनामा बाँकी रह्यो उपस्थितिको धुलो
जसले कहिलेकाहीँ पुराना दिनहरूको आकार कोर्छ।
समयलाई नै जित्ने ठानिएको आत्मीयता
आज समयकै छायामुनि थाकेर बस्यो
एउटै आकाश हेरेर सपना देख्ने आँखाहरू
आज आ-आफ्नै क्षितिजमा अस्ताए।
म सम्झनाको नदी किनारमा उभिन्छु
जहाँ अझै बगिरहेछन्:
अधुरा हाँसोहरू, बिचैमा रोकिएका कुराहरू
र कहिल्यै नलेखिएका बिदाइका पत्रहरू।
सम्बन्धहरू त ऋतुजस्तै हुँदा रहेछन्;
आउने, फूल फुलाउने, सुगन्ध छोड्ने
र समय पूरा भएपछि चुपचाप हराउने
यसको उत्तर खोज्न निस्कँदा
उत्तरहरू कुहिरो बनेर झन् टाढा सर्छन्।
सायद दोष कसैको थिएन
हामी समयको विशाल पुस्तकका पात्र मात्र थियौँ
जसलाई एउटै अध्यायमा केही बेर लेखियो
र फरक-फरक पानाहरूमा छरियो।
आज ती साथहरू छैनन्
तर खाली मन्दिरमा धूपको सुगन्ध रहिरहेजस्तै
अनुपस्थितिले पनि एउटा उपस्थिति बोकेको छ।
मानिसहरू टाढा जान्छन्
तर पदचिह्नहरू मनको भिजेको माटोमा यसरी बस्छन्
कि वर्षौँपछिको कुनै एकान्त साँझ
वा कुनै अपरिचित गीतले
फेरि उनीहरूको नाम उच्चारण गरिदिन्छ।
साथहरू कहाँ समाप्त हुन्छन् र?
ती त केवल मानिसबाट स्मृतिमा रूपान्तरित हुन्छन्;
र स्मृतिहरूको आयु
सायद समयभन्दा पनि लामो हुन्छ।
