बोकेर रहरको थुन्से
लगाएर स्वाभिमानको जुत्ता
समाएर आत्मीयताको हात
ए च्याङ्बा,
जाऊँ हिँड माथि थुम्कातिर
टिपी आउँला एक थुन्से गुराँसजस्ता खुसीहरू!
थुम्का माथिको उकालो, उकालो मात्र होइन,
त्यो त समयको छाती चिर्नु हो।
कसैले सोध्नेछ भने प्रश्न
खुसी भेट्न जाँदै छौ या आफैलाई खोज्न?
तिमी नबोल्नु
किनकि उत्तर त तिम्रो पैतालामा हुनेछ
हातका रेखाभन्दा साँचो
पीडाले दिएको पाठ हुनेछ।
यहाँ
थकाइका कथा सुनाउँछन् उकालोहरूले
र
मान्छेको साहस नाप्छन्।
यहाँ
हावा श्वास मात्र होइन,
परीक्षा हो
जसले कमजोर चाहना उडाइदिन्छ
र
बाँकी राख्छ अडिग निर्णय।
हावाले उडाएका सपनाका टुक्राहरू
ढुङ्गामुनि पर्खिरहेका हुन्छन् दृढ पाइला।
चोटले सिकाउँछ हात कसरी बलियो बनाउने
जब थुम्काको छेउमा पुगेर
तल हेर्नेछौ
बाटोभरि छरिएका दुःखहरू
फूल बनेर मुस्कुराइरहेका हुनेछन्।
भित्रभन्दा अग्ला सपना बोकेका मान्छे
थकाइलाई पसिनामा घोलेर पाइला अगाडि सार्छन्।
आकाश टाढा छैन
बस आँखा माथि उठाउन
सक्नुपर्छ।
यदि बाटोमा हरायौ भने,
एक अर्काको स्वर पछ्याउनुपर्छ
मन भारी भयो भने काँध साटासाट गर्नुपर्छ
किनकि यात्रा एक्लैले जितिँदैन।
थुम्का पारि खुसी मात्र छैन,
यहाँ साहसको नतिजा लेखिएको छ
तिमी खुसी खोज्न हिँडेको मान्छे
जितेर फर्कन्छौ या डराएर?
