जीवनमा केही भेटहरू यस्ता हुन्छन्, जसको हामीले कहिल्यै योजना बनाएका हुँदैनौँ। त्यस्ता भेटलाई सुरूमा सामान्य संयोगजस्तो लाग्छ। तर पछि फर्केर हेर्दा लाग्छ—सायद त्यो भेट हुनैपर्ने रहेछ।
मेरो जीवनमा पनि एउटा यस्तै भेट भएको थियो। त्यो दिन सुरूमा अरू दिनजस्तै सामान्य थियो। तर दिनको अन्त्यसम्म आइपुग्दा त्यही दिन मेरो सम्झनामा विशेष भएर बस्यो। आज पनि त्यो दिन सम्झँदा मनमा एउटा छुट्टै मुस्कान आउँछ। मलाई लाग्छ, त्यो भेट पशुपतिनाथले नै जुराइदिनुभएको थियो।
कुरा कलेजको स्पोर्ट्स विकको दोस्रो दिनको हो।
कलेजमा खेल भइरहेको थियो। साथीहरू खेलमा सहभागी थिए र हामी उनीहरूलाई हौसला दिन खेल हेर्न गएका थियौँ। मैदानको वातावरण निकै रमाइलो थियो। कोही खेलिरहेका थिए, कोही आफ्ना साथीहरूको टिमलाई समर्थन गरिरहेका थिए। म पनि साथीहरूसँगै खेल हेर्दै थिएँ।
अन्ततः आफ्नै साथीहरूको टिमले खेल जित्यो। साथीहरूको खुसी देखेर मलाई पनि निकै खुसी लाग्यो। खेल सकिँदासम्म साँझ परिसकेको थियो। अब घर फर्किने समय भयो।
त्यही बेला मैले मेरो अर्को सेक्सनकी साथी उमिकालाई सँगै घर जाऔँ भनेर बोलाएँ। उनको घर र मेरो घर नजिकै थियो। उनले पनि हुन्छ भनिन्। तर उमिकासँग अर्को साथी पनि रहेछन्—हृदय।
हृदयसँग मेरो खासै चिनजान थिएन। हामी एउटै कलेजमा पढ्थ्यौँ, तर सेक्सन फरक थियो। कलेजमा कहिलेकाहीँ देखेको भए पनि राम्रोसँग कुराकानी भने भएको थिएन। त्यसैले त्यो दिन हामी तीन जना सँगै घर जाने कुरा हुँदा मलाई खासै केही लागेको थिएन।
हामी गाडी चढ्न मेन रोडतिर पुग्यौँ। तर बबरमहल जाने गाडी आएन। केही समय पर्खियौँ। साँझ पनि ढल्दै गइरहेको थियो। त्यही बेला हामी पशुपतिनाथको नजिकै थियौँ।
उमिकाले साँझको पशुपतिनाथको आरती हेर्ने कुरा गरिन्।
हामीलाई पनि त्यो राम्रो लाग्यो। त्यसैले हामीले आ-आफ्नो परिवारलाई आफूहरू पशुपतिनाथतिर जाने कुरा खबर गर्यौँ र मन्दिरतिर लाग्यौँ। त्यतिबेला हामीमध्ये कसैलाई पनि थाहा थिएन कि यही सानो निर्णयले त्यो दिनलाई मेरो जीवनको एउटा विशेष सम्झना बनाउनेछ।
पशुपतिनाथतिर जाँदा सुरुमा हृदय र मबीच खासै कुराकानी थिएन। उमिका र म भने साथी भएकाले कुरा गरिरहेका थियौँ। तर केही समयपछि हृदय र मबीच पनि कुरा हुन थाल्यो।
कसरी कुराकानी सुरू भयो, मलाई अहिले ठ्याक्कै याद छैन। सायद कुनै सामान्य कुराबाट सुरु भएको थियो। तर एउटा विषयबाट अर्को विषय निस्किँदै जाँदा हामीबीचको संकोच बिस्तारै हट्दै गयो।
केही समयपछि हामी पशुपतिनाथको साँझको आरतीमा पुग्यौँ।
मन्दिरको वातावरण निकै शान्त र सुन्दर थियो। वरिपरि भक्तजनहरूको चहलपहल थियो। घण्टीको आवाज सुनिन्थ्यो। आरतीको धुनले वातावरणलाई अझ विशेष बनाएको थियो।
हामी आरती हेर्न पुगेका थियौँ, तर केही समयपछि म र हृदय आफ्नै कुराकानीमा बढी रमाउन थालेछौँ।
उमिका फोटो र भिडियो खिच्न व्यस्त भइन्। उता हामी दुई जना भने कुरा गरिरहेका थियौँ।
हृदय पूर्वतिरको रहेछ र म पश्चिमतिरकी। हाम्रो ठाउँ फरक थियो। त्यही कुराबाट हामीले आफ्नो ठाउँ, त्यहाँको जीवन र मानिसहरूका बारेमा कुरा गर्न थाल्यौँ। कुरा गर्दै जाँदा परिवार, बाल्यकाल र भविष्यका योजनासम्म पुग्यौँ।
पहिलोपटक राम्रोसँग बोलेको मानिससँग यति धेरै कुरा होला भनेर मैले सोचेकी पनि थिइनँ।
अझ एउटा रमाइलो कुरा पनि थाहा भयो—हृदयको दिदी र मेरो दिदीको नाम एउटै रहेछ। सानो कुरा भए पनि त्यो थाहा पाएपछि हामी दुवै हाँस्यौँ। त्यस्तो सानो संयोगले पनि कुराकानी अझ सहज बनाइदियो।
हामीले कति समय कुरा गर्यौँ, थाहा नै भएन। पशुपतिनाथको आरती सकिएपछि मात्र हामीलाई घर फर्किनुपर्ने कुरा सम्झना भयो।
हामी बस स्टेसनतिर गयौँ। बबरमहल जाने गाडी खोज्यौँ, तर त्यहाँ पनि गाडी भेटिएन। अन्ततः हामीले शंखमूल जाने टेम्पु चढ्यौँ।
रात परिसकेको थियो। बाटो केही सुनसान थियो। झ्यालबाट चिसो हावा आइरहेको थियो। कहिलेकाहीँ बाहिरको अँध्यारो हेर्थ्यौँ, फेरि कुरा गर्न थाल्थ्यौँ।
हामी तीन जनाको कुराकानी बाटोभरि चलिरह्यो। कहिले हाँस्यौँ, कहिले सामान्य कुरा गर्यौँ। समय बितेको पत्तै भएन।
अन्ततः हामी यूएन पार्कको पुलमा पुग्यौँ। त्यहाँबाट हाम्रो बाटो छुट्टिने भयो।
म र उमिकाले हृदयलाई बिदा गर्यौँ।
केही घण्टाअघिसम्म राम्रोसँग नचिनेको मानिसलाई बिदा गर्दा मनमा अनौठो अनुभूति भयो। त्यो अनुभूति किन भयो, त्यतिबेला मैले आफैँलाई बुझाउन सकिनँ।
त्यसपछि म र उमिका आफ्नो बाटो लाग्यौँ र घर पुग्यौँ।
घर पुगेपछि बाहिरबाट हेर्दा त्यो दिन सामान्य नै थियो। कलेजमा खेल हेर्न गएको, साथीहरूको टिमले जितेको, गाडी नआएपछि पशुपतिनाथ गएको र त्यसपछि घर फर्किएको।
तर मेरो मनका लागि त्यो दिन अलि फरक थियो।
मलाई बारम्बार त्यही साँझ सम्झना आइरहेको थियो। पशुपतिनाथको वातावरण, हाम्रो कुराकानी र पहिलोपटक भएको त्यो आत्मीय चिनजान—सबै कुरा मनमा घुमिरहेको थियो।
त्यतिबेला मैले सोचेँ—
सायद यो भेट केवल संयोग थिएन।
यदि बबरमहल जाने गाडी त्यही बेला आएको भए हामी सायद सिधै घर जान्थ्यौँ। यदि उमिकाले पशुपतिनाथको आरती हेर्ने कुरा नगरेकी भए हामी त्यहाँ पुग्ने थिएनौँ। अनि यदि हामी त्यहाँ पुगेका थिएनौँ भने हृदय र मबीच त्यो कुराकानी पनि हुने थिएन।
कहिलेकाहीँ एउटा सानो परिवर्तनले पूरै दिनको अर्थ बदलिदिन्छ।
त्यो दिन पनि त्यस्तै भयो।
करिब आठ बजेतिर म घर पुगेँ। खाना खाएपछि मोबाइल हेर्दा हृदयको म्यासेज आएको रहेछ।
“Hello Miss, घर पुग्यौ?”
म्यासेज निकै सामान्य थियो।
तर त्यो पढ्दा मेरो अनुहारमा भने मुस्कान आयो।
सायद त्यो प्रश्नले मलाई अझ एउटा कुरा महसुस गरायो—त्यो दिन मेरो लागि मात्र विशेष रहेनछ।
त्यसपछि मैले एउटा कुरा बुझेँ—सम्बन्धहरू सधैँ लामो चिनजानबाट सुरु हुँदैनन्। कहिलेकाहीँ एउटा भेट, केही घण्टाको कुराकानी र एउटा सामान्य प्रश्नले पनि मनमा छुट्टै ठाउँ बनाउन सक्छ।
आज पनि त्यो दिन सम्झँदा मलाई कलेजको मैदानदेखि पशुपतिनाथसम्मको त्यो यात्रा याद आउँछ। उमिकाको उज्यालो, साथीहरूसँगको हाँसो, टेम्पुको यात्रा र अन्त्यमा आएको त्यो सानो म्यासेज—सबै कुरा एकैपटक सम्झनामा आउँछ।
सायद त्यो दिन हाम्रो भेट हुनु एउटा संयोग थियो। तर मेरो मनले त्यसलाई केवल संयोग भनेर स्वीकार गर्न चाहँदैन।
किनकि कहिलेकाहीँ जीवनमा हामीले योजना नबनाएका बाटाहरू नै सबैभन्दा सुन्दर ठाउँमा पुर्याउँछन्।
एउटा नआएको गाडीले हाम्रो बाटो बदलिदियो। त्यो बदलिएको बाटोले हामीलाई पशुपतिनाथ पुर्यायो। पशुपतिनाथको साँझले एउटा कुराकानी जुराइदियो। अनि त्यो कुराकानीले एउटा नयाँ सम्बन्धको सुरुवात गरिदियो।
मलाई भविष्यले यो सम्बन्धलाई कहाँ पुर्याउँछ भन्ने थाहा छैन। समयसँगै यसको रूप कस्तो हुन्छ, त्यो पनि थाहा छैन। तर त्यो साँझ मेरो सम्झनामा भने सधैँ रहनेछ।
सायद केही भेटहरू केवल संयोग हुँदैनन्। ती समयले मिलाएका र परिस्थितिले जोडिएका सुन्दर अध्यायहरू हुन्छन्।
र हाम्रो भेट पनि सायद त्यस्तै एउटा अध्याय थियो—पशुपतिनाथको पवित्र आँगनमा सुरु भएको, साँझको आरतीको उज्यालोमा सम्झनामा बसेको एउटा मिठो संयोग।
-1746009348.jpg)
