अहो!
कसैले छाडिदिएको बेमौसमी भेलमा
जबरजस्ती होमिनुपर्ने रहेछ।
मैले त
परेलीमा उम्रिँदै गरेका कलिला सपनाहरू
कसैका कठोर बुटमुनि
पिसिएको हेर्नुपर्ने रहेछ।
मेरो आवाजलाई
कसैको हुकुमको अँध्यारो सन्दुकभित्र
निसास्याएर थुन्नुपर्ने रहेछ।
मेरो भागको उज्यालो
कसैको भव्य झ्यालबाट भित्र छिराएर
आफू भने
आफ्नै अँध्यारोको पहरेदार बन्नुपर्ने रहेछ।
मैले त
प्रश्नका सबै सङ्गीनहरू बिसाएर
सकसपूर्ण तालीको तालमा
नाच्न सिक्नुपर्ने रहेछ।
आफ्नै छातीको माटोमा
आफ्नै आकाङ्क्षाको
बेघर शरणार्थी बन्नुपर्ने पो रहेछ!
अहो!
कस्तो गम्भीर भूल गरिएछ?
मैले त
आफ्नो अस्तित्वको व्याकरण पनि
कसैको जुठो कलमले कोरिएपछि मात्र
पढेर बाँच्नुपर्ने रहेछ।
-1790072299.jpg)
-1746009348.jpg)
