म आगो हुँ—
राप, ताप र अडिग इरादाबाट बनेको।
जहाँ ढिलाइ कमजोरी हो,
गति अस्त्र हो।
म बोल्दा शब्दहरू आगो बनेर उठ्छन्,
आराममा थन्किएका विचारहरू,
आफ्नो कुर्सी खोज्दै भाग्छन्।
म माटोबाट उठेको हुँ—
तर अब माटो मात्र होइन,
समुद्रलाई मैदान बनाइँदै छ,
जहाँ छाल अभ्यास हो,
डर होइन
र
गहिराइ सीमा होइन,
चुनौती हो।
अब मानिस,
किनारामा उभिएर इतिहास हेर्दैन—
हाम फाल्छ।
म आगो हुँ—
सन्तुलनको गीत होइन,
गति बनाउने साहित्य।
लेखन अब शान्त आश्रय होइन,
अग्रपंक्तिको अस्त्र हो।
कविता सुन्दर भएर होइन,
शक्तिशाली भएर बाँच्छ।
भविष्य तातो छ,
काँचो पनि छ,
जो यो ताप सहन सक्दैन,
पग्लन्छ।
विकास अब कल्पनाको पछि दौडँदैन—
कल्पनासँगै दौडिन्छ।
कल्पना थुन्नेहरूलाई समयले आफैँ जलाउँछ।
म आगो हुँ—
यस कारण प्रतीक्षा गर्दिनँ,
दिशा दिन्छु।
सभ्यता ढुङ्गाबाट होइन,
ऊर्जाबाट उठ्छ।
साहित्य स्मृतिको सङ्ग्रह होइन,
भविष्यको घोषणा हो।
यहाँ शान्ति छैन,
विनम्रता छैन,
छ त स्पष्टता मात्र।
म आगो हुँ—
बुझाउने विषय होइन,
हिँड्ने मार्ग।
भोलि यही तापमा पुरानो संसार ढल्नेछ,
यही रापमा नयाँ संसार उभिनेछ।
-1746009348.jpg)
