चैतका उदास दिनहरू रातको ११ बजेको छ। छतको चिसो सतहमा टेकेर म आकाशतिर टोलाइरहेछु। सहरको कोलाहल बिस्तारै थामिँदै गएको छ तर मेरो मनभित्रको हल्ला अझै शान्त भएको छैन। आज पनि अफिसको कामले थकित शरीर बोकेर यहाँ आइपुगेको छु— ठ्याक्कै त्यही ठाउँमा, जहाँ हामी दुवै कहिल्यै छुट्टिन नचाहने वाचा गर्थ्यौँ। यो छत हाम्रो सानो संसार थियो। यहाँ बसेर हामीले कति कुरा गरेका थियौँ—भविष्यका सपना, साना झगडा अनि फेरि मिलापका हाँसोहरू। तिमी सधैँ आकाशतिर हेर्थ्यौ अनि म तिमीलाई। तिमीलाई ताराहरू मन पर्थ्यो, मलाई तिमी।
‘हेर्नु न,’ तिमीले एकदिन भन्यौ, ‘त्यो सबैभन्दा टल्किने तारा मेरो हो।’
म हाँसेँ— ‘किन?’
‘किनकि म तिम्रो हुँ नि,’ तिमीले निहुरिएर भनेकी थियौ।
त्यो बेला ती शब्दहरू एउटा रमाइलो खेल जस्तै लाग्थे। तर आज, ती नै शब्दहरू मेरो जीवनको सबैभन्दा गहिरो सत्य बनेका छन्। तिमीले भनेको त्यो कुरा अझै कानमा गुन्जिरहन्छ— ‘मान्छे मरेपछि तारा बन्छ रे, अनि उसले सबैभन्दा धेरै माया गरेको मान्छेलाई हेरेर बस्छ।’ त्यति बेला म हाँसेको थिएँ, अलि बालिश लागेर। तर आज… आज त्यो कुरा यति साँचो लाग्छ कि म हरेक रात तिमीलाई यही आकाशमा खोजिरहन्छु।
सात वर्ष भइसकेछ।
समयले धेरै कुरा बदलिदियो। हाम्रो सहर बदलियो, हाम्रो घर बदलियो, म आफैँ पनि केही बदलिएँ। तर एउटा कुरा कहिल्यै बदलिएन— तिमीप्रतिको मेरो माया। समयले तिमीलाई मबाट टाढा मात्रै लग्यो— म भित्रबाट हटाउन सकेन।
मलाई अझै याद छ त्यो अन्तिम दिन, तिमी बिरामी थियौ। अस्पतालको त्यो सेतो कोठा, औषधिको गन्ध अनि तिमीको थाकेको मुस्कान— सबै आज पनि आँखाअघि झल्किन्छ। म तिम्रो हात समाएर बसिरहेको थिएँ, केही बोल्न सकिरहेको थिइनँ। ‘डराउनु पर्दैन,’ तिमीले बिस्तारै भन्यौ, ‘म कतै जाँदिनँ।’
म झुटो रिसाउँदै भनेँ— ‘बकवास नगर, तिमी ठिक हुन्छौ।’
तिमी मुस्कुरायौ। त्यो मुस्कान जसले सधैँ मलाई बल दिन्थ्यो।
‘यदि म गएँ भने पनि,’ तिमीले आँखामा आँसु लिएर भन्यौ, ‘म तारा बनेर तिमीलाई हेरिरहन्छु।’
त्यो मेरो लागि सहन नसक्ने कुरा थियो। मैले तिम्रो हात झन् बलियोसँग समाएँ— ‘मलाई एक्लै छोडेर जान पाउँदैनौ।’
तर जीवन सधैँ हाम्रो चाहनाअनुसार हुँदैन।
त्यो दिन जब तिमी साँच्चै गयौ, मेरो संसार रोकिन पुग्यो।
त्यसपछि धेरै रातहरू मैले यही छतमा बिताएँ। सुरुका दिनहरूमा म आकाशतिर हेर्न पनि सक्दिनथेँ। रिस उठ्थ्यो— तिमीप्रति, आफूप्रति अनि यो संसारप्रति। किन तिमी? किन यति छिटो?
बिस्तारै समयसँगै त्यो रिस सम्झनामा बदलियो। आँसु सम्झनामा बदलियो। अनि पीडा… पीडा एउटा शान्त अनुभूतिमा बदलियो।
आज दिनभरि अफिसमा व्यस्त थिएँ। फाइलहरू, मिटिङहरू, मानिसहरूको आवाज— सबै मिलेर एक प्रकारको शून्यता बनाउँछन्। मानिसहरू हाँस्छन्, कुरा गर्छन्, योजना बनाउँछन् र म पनि ती सबैको हिस्सा बन्छु। तर भित्र कतै एउटा खाली ठाउँ अझै छ— जहाँ तिमी बस्छौ।
काम सकिएपछि सबैजना आफ्नो-आफ्नो घरतिर हिँडे, तर म भने फेरि यही छतमा आएँ। किनकि यहाँ आउँदा मात्रै तिमी नजिक भएको महसुस हुन्छ।
आकाशमा असंख्य तारा चम्किरहेका छन्। म सोचिरहन्छु— कुन तारा तिमी हौ? कुन तारा त्यो हो, जसले मलाई हेरिरहेको छ?
म तिमीलाई चिन्ने प्रयास गर्छु तर सबै तारा उस्तै देखिन्छन्। तर पनि मनले एउटा तारा छानेको छ— त्यो अलि बढी चम्किलो, अलि बढी नजिक लाग्ने।
‘तिमी त्यही हौ है?’ म बिस्तारै सोध्छु।
हावाले हल्का स्पर्श गर्छ, मानौँ कसैले टाउको सहलाएको हो। म आँखा बन्द गर्छु र केही क्षणका लागि तिमीलाई महसुस गर्छु।
कहिलेकाहीँ मलाई लाग्छ— तिमी साँच्चै त्यहीँ छौ। मलाई हेरिरहेकी छौ। मेरो हरेक पीडा, हरेक मुस्कान, हरेक संघर्ष— सबै देखिरहेकी छौ।
‘आज म निकै थाकेको छु,’ म आकाशसँग कुरा गर्छु, ‘तर म ठिक छु… किनकि तिमीले सिकाएको छु— हार मान्नु हुँदैन।’
तिमी भन्थ्यौ— ‘जिन्दगी जति नै कठिन भए पनि मुस्कान कहिल्यै नछोड।’
म प्रयास गर्छु। कहिलेकाहीँ सफल हुन्छु, कहिलेकाहीँ असफल। तर हरेक पटक हार्न लाग्दा म यही आकाशतिर हेर्छु— र तिमीलाई सम्झन्छु।
आज सात वर्ष पूरा भएको छ।
म थाकेको छु— शरीरले पनि, मनले पनि। तर तिमीलाई सम्झँदा एउटा अजीव शान्ति मिल्छ। यस्तो लाग्छ, म एक्लो छैन। कतै न कतै, तिमी अझै पनि मसँगै छौ।
‘जहाँ भए पनि, तिमी सुखी हुनु,’ म मनमनै भन्छु।
त्यो तारा अझै चम्किरहेको छ। मानौँ उसले मलाई जवाफ दिइरहेको छ। म बिस्तारै उठ्छु। छत छोड्न मन लाग्दैन तर जीवन अघि बढ्नै पर्छ। तिमीले चाहेको पनि त्यही थियो।
तल झर्दै गर्दा म एक पटक फेरि आकाशतिर हेर्छु।
‘म फेरि आउँछु,’ म भन्छु।
किनकि मलाई थाहा छ— म जति टाढा गए पनि, जति समय बिते पनि, तिमी सधैँ यहीँ हुनेछौ… त्यो एउटा तारा बनेर, मलाई चुपचाप हेरिरहने। र म… म सधैँ यहाँ फर्किरहनेछु।
हिजोअस्ति जस्तो लाग्छ— हामी सँगै हाँसेका, सँगै घुमेका ती पलहरू। घाम अस्ताउँदै गर्दा हामी सडक किनारमा हिँड्थ्यौँ, साना-साना कुरामा हाँस्दै, जीवन नै पूर्ण भएको जस्तो लाग्थ्यो। तिम्रो हाँसोले मेरो दिन उज्यालो बनाउँथ्यो। तिम्रो आवाजले मेरो मन शान्त बनाउँथ्यो। हामीले भविष्यका सपना बुनेका थियौँ— साथमा एउटा सानो घर, सँगै बिताउने यात्रा, सँगै बाँड्ने अनगिन्ती खुसीका पलहरू। तर जीवन कहिल्यै हाम्रो योजना अनुसार हुँदैन रहेछ। कुनै दिन तिमी अचानक टाढा भयौ। सात वर्ष बितिसक्दा पनि म त्यो दिन सम्झन्छु— आकाश किन यति मौन थियो, हावा किन यति भारी थियो, म बुझ्न सकिनँ। तिमीले केही भन्न खोजेको जस्तो लाग्थ्यो, तर शब्द अधुरै रहे। त्यसपछि तिमी टाढा भयौ— त्यति टाढा कि फर्केर कहिल्यै नआउने बाटोमा।
सात वर्ष छोटो होइन। तर मेरो मन अझै तिम्रो यादमा डुबिरहेको छ। तिम्रो हरेक मुस्कान, हरेक गुनासो, हरेक सानो व्यवहार— सबै मेरो मनमा सुरक्षित छन्। म कहिलेकाहीँ पुराना तस्बिरहरू हेर्छु— हामी सँगै पार्कमा हिँड्दै, चिया पसलमा हाँस्दै, सडकको किनारमा गफ गर्दै। ती पलहरू अब केवल सम्झनामा मात्र बाँकी छन्। पहिला त ती सम्झनाहरूले मन दुखाउँथे। हरेक दिन तिमी बिना अधूरो जस्तो लाग्थ्यो। हरेक साँझ, हरेक रात, म तिम्रो खाली ठाउँमा नजर गुमाउँथे। तर समयले मलाई बिस्तारै सिकायो— स्मृति केवल पीडा होइन; स्मृति प्रेमको प्रमाण पनि हो।
तिमीले दिएको माया, तिमीले दिएको साहस— त्यही मेरो जीवनको बल बन्यो। आज पनि म कहिलेकाहीँ राति एक्लै हुँदा तिमीलाई मनभित्रै कुरा गर्छु। म दिनभरको कथा सुनाउँछु, आफ्नो दुःख र खुसी बाँड्छु। अनि अन्त्यमा सधैँ एउटै कुरा भन्छु— ‘जहाँ भए पनि खुसी रहनू। तिम्रो आत्मा शान्ति पाओस्।’
सात वर्षपछि पनि तिमीप्रति मेरो माया उस्तै छ— न कम भएको, न पुरानो। फरक यति मात्र छ कि अब त्यो माया सम्झनामा बाँचिरहेको छ। तिमी मेरो साथमा छैनौ तर मेरो मनको गहिराइमा सधैँ रहनेछौ।
म कहिलेकाहीँ सोच्दछु— यदि जीवनले फेरि एक पटक मौका दिएको भए, म फेरि तिमीलाई रोज्थेँ। फेरि तिमीसँगै ती बाटाहरू हिँड्थेँ। फेरि तिम्रो हाँसोमा हराउँथेँ। फेरि तिमीलाई सँगै राख्ने थिएँ, जीवनका सबै सुख र दुःख बाँड्ने थिएँ। तर जीवनले त्यस्तो मौका दिँदैन, केवल सम्झनाहरू दिन्छ।
सात वर्ष भइसकेछ। म अझै पनि तिम्रो नाम लिँदा पनि कसैले बोलाएको सुन्दै छु, तिम्रो छालको गन्ध सम्झन्छु, तिम्रो हाँसोको आवाज कानमा गुन्जिन्छ। म जान्दछु, तिमी जहाँ भए पनि, तिम्रो आत्मा शान्त छ। तर यो मन कहिलेकाहीँ तिमीलाई सम्झँदा अझै दुख्छ। जीवन अघि बढिरहेछ। म आफ्नै बाटो हिँडिरहेछु। तर तिम्रा सम्झनाहरू मेरो यात्रा सँगै छन्— मेरो मुस्कानमा, मेरो आँसुमा, मेरो मनको प्रत्येक कुनामा। म तिमीलाई भुल्न सक्दिनँ र सायद कहिल्यै भुल्दिनँ।
आज, सात वर्षपछि, म केवल एउटै कामना गर्छु— जुन प्राणीमा भए पनि, तिम्रो आत्मा सधैँ सुखी होस्। जहाँ भए पनि तिमीले शान्ति पाऊ। र म यहाँ, तिम्रा सम्झनाहरूसँग, तिम्रो माया लिएर, जीवनको बाँकी यात्रा पार गर्दै।
-1746009348.jpg)
