१५ वर्षको उमेरमा बेल्जियम पुगेका सुमित पौडेलका लागि नयाँ देशका सुरूआती दिन सहज थिएनन्।
स्कुलमा पढाइ हुने डच भाषा बुझ्न नसक्दा उनलाई पढाइसँगै साथी बनाउन र सामान्य कुराकानी गर्न कठिन भयो। कहिले के बहाना त, कहिले बिरामी भएको भनेर स्कुलबाट घर फर्किन्थे।
बिस्तारै उनले भाषा सिके। स्कुलको वातावरणमा घुलमिल हुँदै गए। पढाइलाई निरन्तरता दिए।
अहिले उनी पढ्दै काम पनि गर्न थालिसके। बेल्जियमको लुभेनमा बस्ने उनी बहुराष्ट्रिय कम्पनी डिलोयटमा आइटी कन्सल्ट्यान्टका रूपमा काम गरिरहेका छन्।
'मेरो मुख्य जिम्मेवारी बिजनेस सफ्टवेयर राख्नु हो। कम्पनीको आवश्यकता र काम गर्ने प्रक्रिया अनुसार सफ्टवेयर प्रयोगमा ल्याउन र त्यसलाई व्यवस्थित रूपमा सञ्चालन गर्न सघाउँछु,' २९ वर्षीय सुमितले भने।
उनले यहाँ काम थालेको एक वर्ष भयो। उनको टिममा ५४ जना छन्, जसमा सबैभन्दा धेरै बेल्जियमका नागरिक छन्। त्यसबाहेक भारत, रोमानिया लगायत देशका छन्। नेपाल सुमित आफै मात्रै हुन्।
बहुराष्ट्रिय कम्पनी भएकाले काममा भने मुख्य रूपमा अंग्रेजी भाषा नै प्रयोग हुन्छ। परियोजना अनुसार डच र फ्रेन्च भाषा पनि प्रयोग हुने उनले बताए।
'काम गर्ने वातावरण सहज छ। अंग्रेजी मुख्य भाषा भएकाले पनि होला, भाषा अवरोध महसुस हुँदैन,' उनले भने।
सुमितको बाल्यकाल पर्वतमा हजुरबुबा–हजुरआमासँगै ठूलो परिवारमा बित्यो। उनी सानो छँदै बुबा बेल्जियम पुगेका थिए। आमा गृहिणी थिइन्। उनका एक भाइ र एक बहिनी छन्।
परिवारको आर्थिक अवस्था बुबाकै कमाइमा निर्भर थियो। घरमा खेतीपाती पनि हुन्थ्यो। फुर्सदमा उनी पनि आमासँगै खेतबारीतिर पुग्थे।
'सानोमा खेतबारी जान रमाइलो लाग्थ्यो। अहिले ती दिन सम्झिँदा झन् रमाइलो लाग्छ,' उनले भने।
उनले गाउँकै स्कुलमा कक्षा ८ सम्म पढे। सन् २०१२ मा ९ कक्षा पढ्दै गर्दा बुबासँगै पारिवारिक भिसामा बेल्जियम पुगे।
बेल्जियममा सुमितका लागि सबैभन्दा ठूलो चुनौती भाषा बन्यो। अंग्रेजी त उनको राम्रै थियो। तर बेल्जियममा स्कुल तहको पढाइ डच भाषामा हुन्थ्यो।
'स्कुल भर्ना हुनुअघि भाषा सिक्नुपर्ने भयो,' उनले भने, 'करिब ६ महिना डच भाषा पढेँ।'
तर त्यतिले पुगेन। सामान्य कुराकानी गर्न पनि गाह्रो थियो। त्यसैले उनी फेरि डच भाषा नै पढ्न थाले। एक वर्षपछि उनी स्कुल गए। बिस्तारै डच भाषा सहज भयो। साथीहरू पनि बन्दै गए।
भाषा बुझ्दै जाँदा पढाइ र स्कुलको वातावरण सहज लाग्न थाल्यो। कक्षा १२ सम्म उनले त्यही स्कुल पढे।
सुमितले गएको ५–६ महिनामै पढाइसँगै काम पनि गर्न थालिसकेका थिए।
'उमेर नपुगेकाले बाहिर औपचारिक रूपमा त काम पाइँदैन थियो। तर आमाबुबाले काम गर्ने रेस्टुरेन्टमा भनेँ र गरेँ,' उनले भने, 'एक वर्षपछि अरू होटल–रेस्टुरेन्टमा काम गरेँ। विदेशमा सबैले काम गरेको देखेर मलाई पनि काम गर्नुपर्छ भन्ने लाग्थ्यो।'
गर्मी बिदामा उनी नेपाल आउँथे।
कक्षा १२ सकेपछि उनी स्नातक पढ्न थाले। त्यहीबीच नेपाल आए र करिब तीन महिना बसे। फर्किँदा पढाइ धेरै अगाडि बढिसकेको थियो। त्यसपछि उनले त्यो वर्ष पढाइ त्यसै छोडिदिए र व्यवसाय गर्नतिर लागे।
सुमितले आमाबुबाको सहयोगमा होटल–रेस्टुरेन्टमा लगानी गरे। केही महिना त्यसमै काम पनि गरे। वेटरका रूपमा काम गर्दा उनलाई लामो समय यही क्षेत्रमा बसिरहन सकिँदैन भन्ने लाग्यो। त्यसपछि लगानी फिर्ता लिएर पढाइतिरै फर्किए।
स्नातक पुनः भर्ना भएर उनले तीन वर्षमा पढाइ पूरा गरे। यहीबीच ड्राइभिङ लाइसेन्स निकाले र चार महिना सूचना–प्रविधि (आइटी) सम्बन्धी तालिम लिए।
'त्यसपछि एक स्थानीय कम्पनीमा जागिर खुलेका बेला आवेदन भरेँ। छानिएँ पनि। त्यहाँ आइटी कन्सल्ट्यान्टका रूपमा काम सुरू गरेँ,' सुमितले भने।
अब केही समय उनी बहुराष्ट्रिय कम्पनी डिलोयटमै काम गरेर अनुभव बटुल्न चाहन्छन्।
उनले साथीसँग मिलेर आफ्नै कम्पनी पनि खोलेका छन्। त्यसलाई कसरी राम्रो बनाउने भन्नेमा पनि उनको ध्यान छ।
'काम गर्नु आम्दानीको माध्यम मात्र होइन। आफूलाई व्यावसायिक रूपमा विकास गर्ने अवसर पनि हो,' सुमित भन्छन्, 'सानै उमेरमा काम गर्दा धेरै कुरा सिकिँदो रहेछ।'
.JPG)
-1746009348.jpg)
