फूलहरू आफ्नै ऋतुमा फुल्छन्
फुल्नुको अर्थ सधैँ रहनु होइन
एउटा झर्नु नै अर्को फुलाइको बीउ बन्नु हो।
मानिस पनि ऋतुसँगै आउँछ
तर उसले छोडेको सुगन्ध
ऋतुभन्दा धेरै टाढासम्म बाँच्न सक्छ
जबसम्म कसैले त्यसबाट सास फेर्न सिकेको हुन्छ।
त्यसैले सोध्छु म
तिमीले बाँडेको त्यो सानो सद्भाव
कसैको रातको तारा बन्यो?
तिमीले दिएको त्यो स्पर्श
कसैको जीवनको बाटो बन्यो?
किनभने
फूलको पराग जहाँ बस्छ
त्यो कण कतै पानीको एउटा थोपा हुन सक्छ
र त्यो थोपाले एउटा सिङ्गो बगैँचाको भाग्य लेख्न सक्छ।
परागलाई कहिल्यै थाहा हुँदैन
ऊ कहाँ पुग्छ
तर पुग्छ
नजान्नु नै उसको अमरता हो।
त्यसै गरी तिमी पनि जाऊ
आफूले पत्तै नपाउने गरी
कसैको जीवन बनेर।
त्यही हो तिम्रो अमर नाम
न कुनै ढुङ्गामा
न कुनै मन्दिरको भित्तामा
बरु त्यो हावाको सानो झोक्कामा
जसले झरेको फूलमा पनि उड्ने पखेटा दिन्छ।
