भारत र ब्राजिलबीचको खेल सकिँदा सबैभन्दा अनौठो कुरा के थियो भने—खेलको नतिजाबारे खासै चर्चा गर्नुपर्ने आवश्यकता नै महसुस भएन।
किनकि ब्राजिलले ४-० गोलले हारेको यो खेल नतिजाका लागि भन्दा पनि क्षणहरूका लागि थियो।
भिनिसियस जुनियरको एउटा ड्रिब्लिङ, जसले भारतीय डिफेन्डर अभिषेक सिंहलाई लगभग घुँडामै ल्याइदिएको थियो। गोलरक्षक गुरप्रीत सिंह सन्धुको केही गल्ती, जसले भारतीय समर्थकलाई केही क्षणका लागि ‘के हुन्थ्यो होला?’ भन्ने कल्पना गर्ने ठाउँ दियो।
यो खेलको उद्देश्य नै फरक थियो।
भारतले पछिल्लो पटक ब्राजिलको सिनियर टोलीसँग खेल्दा महिला टोलीकी मनिषा कल्याणले गोल गर्दै ब्राजिललाई चकित पारेकी थिइन्। यसपटक त्यस्तो क्षण आएन। तर भारतीय फुटबल समर्थकका लागि त्योभन्दा ठूलो कुरा थियो—ब्राजिललाई आफ्नै आँखाअगाडि खेलिरहेको हेर्न पाउनु।
देशका विभिन्न भागबाट समर्थकहरू कोलकाताको साल्ट लेक पुगेका थिए। छिमेकी बंगलादेशबाट समेत समर्थक आएका थिए।
स्टेडियममा पहेँलो जर्सी लगाएका समर्थकहरूबीच एउटा रमाइलो भावना पनि देखिन्थ्यो—‘जर्सी ब्राजिलको हो, तर रगत भारतीय हो।’
मोहन बागान र ईस्ट बंगालका जर्सीमा आएका समर्थकहरू पनि ब्राजिललाई प्रत्यक्ष हेर्ने उत्साहमा थिए। केहीले सुरुमै करिब ८ हजार भारतीय रुपैयाँ तिरेर टिकट किनेका थिए। पछि टिकटमा छुट आए पनि उनीहरूलाई त्यसको कुनै पछुतो थिएन।
किनकि उनीहरूका लागि यो केवल एउटा फुटबल खेल थिएन। उनीहरूले जीवनभर समर्थन गरेको टोलीलाई आफ्नै सहरमा प्रत्यक्ष हेर्ने अवसर थियो।
ब्राजिलका प्रशिक्षक कार्लो एन्सेलोट्टीका लागि पनि खेल नतिजाभन्दा अनुभव र अवसरकै विषय थियो। भारतविरुद्ध खेलेर आफूले के सिक्ने अपेक्षा गरेको भन्ने प्रश्नमा उनले खेलाडीका लागि यो ‘परीक्षा नभएर अवसर’ भएको बताए।
भारतीय प्रशिक्षक खालिद जमिल पनि आफ्नो टोलीको प्रदर्शनबाट सकारात्मक पक्ष निकाल्न चाहन्थे। उनले अपुइया र अनिरुद्ध थापाको रक्षात्मक प्रदर्शन, रायन विलियम्सको आक्रामक प्रयास तथा मनवीर सिंहको निरन्तर दौडको प्रशंसा गरे।
ब्राजिलले खेलमा आफ्नो पूरा गति प्रयोग गरेन। भारत कहिले अत्यधिक सावधान देखियो, कहिले ब्राजिललाई चुनौती दिन पर्याप्त सक्षम देखिएन। खेलका अधिकांश समय दर्शकदीर्घा शान्तजस्तै थियो। बीच–बीचमा कुनै ठूलो मुभ वा व्यक्तिगत कौशलले मात्र स्टेडियमलाई फेरि जीवन्त बनाउँथ्यो।
सायद नेमार मैदानमा भएको भए वातावरण अर्कै हुने थियो।
भिनिसियस जुनियरले दर्शकबाट सबैभन्दा ठूलो प्रतिक्रिया पाए। तर स्टेडियम वरिपरि देखिएका पहेँला जर्सीमा लेखिएका नामले भने अर्को कथा सुनाइरहेका थिए—नेमारको १० नम्बर जर्सी अझै पनि सर्वाधिक देखिन्थ्यो। कतैकतै रोनाल्डोको ९ नम्बर पनि देखिन्थ्यो।
ब्राजिलका खेलाडीहरू आफ्नै आँखा अगाडि देखे। भिनिसियसको ड्रिब्लिङ देखे। इस्टेभाओको गति देखे। लिनोको गोल देखे। आफ्ना खेलाडीले विश्वस्तरीय टोलीविरुद्ध केही राम्रा क्षण सिर्जना गरेको पनि देखे।
अब ब्राजिल घर फर्किएको छ। भारत उरुग्वेविरुद्धको खेलका लागि तयार हुँदैछ।
तर वर्षौंपछि भारतीय फुटबल समर्थकले शनिबारको त्यो साँझ सम्झिँदा सम्भवतः अर्को खेलको कुरा गर्ने छैनन्। उनीहरू यति मात्र भन्नेछन्— ‘त्यो बेला हामीले ब्राजिलसँग खेलेका थियौँ नि...’
अनि सम्झनेछन्—भिनिसियसको ड्रिब्लिङ, इस्टेभाओको दौड, मनवीरको अवसर, रायनको टर्न, लिनोको गोल र साल्ट लेकमा भरिएको पहेँलो जर्सी।
